وزارت امور خارجۀ ایالات متحده
دفتر سخنگو
27 اکتبر 2011
هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه
سخنان مقدماتی در برابر کمیتۀ امور خارجی مجلس نمایندگان
27 اکتبر 2011
واشنگتن دی سی
کلینتون، وزیر امور خارجه: بسیار سپاسگزارم. خانم رئیس کمیته، برمن، عضو بلند پایه و دیگر اعضای کمیته، من این فرصت حضور در برابر شما را مغتنم می شمارم.
من سخنانم را با تأیید نگرانی بسیاری از شما از بابت سیاست مربوط به افغانستان و پاکستان آغاز می کنم. شما و مردم آمریکا حق دارید سؤال کنید، ولی همانگونه که خانم رئیس کمیته در بیانات آغازین خود اشاره کرد، به رسمیت شناختن نتایج مهمی که هم اکنون سیاست ما به بار آورده است نیز حائز اهمیت است.
اسامه بن لادن و بسیاری از دستیاران مهم او دیگر زنده نیستند. تهدید، بویژه از طرف وابستگان جانب القاعده همچنان مبرم و واقعی است. اما رهبران ارشد گروه نابود شده اند و توانایی عملیاتی آن به طرز چشمگیری کاهش یافته است. بسیاری از موفقیت ها علیه القاعده بدون حضور ما در افغانستان و همکاری نزدیک پاکستان امکان پذیر نبود.
اکنون در داخل افغانستان ما هنوز با جنگ دشواری مواجه هستیم، ولی نیروهای ائتلاف و افغان تعرض طالبان را در نواحی اصلی به عقب رانده اند. نیروهای امنیتی افغان راه درازی تا به عهده گرفتن مسؤلیت بیشتر روزانه در پیش دارند. و با آنکه کشور هنوز با چالش های عظیمی از نظر فقر و فساد دست به گریبان است، کوششهای ما در جهت توسعه، اقتصاد کشور را تقویت کرده و زندگی ها را بهبود بخشیده است.
شما از آمار آگاهی دارید. ده سال پیش تعدادی کمتر از یک میلیون دانش آموز در مدارس افغان نام نویسی کردند و همه پسر بودند. اکنون تعدادشان بیش از 7 میلیون نفر است و نزدیک به 40 در صد آنها دختر هستند. افغانها در موقعیت بهتری برای ترسیم مسیر آیندۀ خود قرار دارند.
من این نمونه های فشرده را، همانگونه که پرزیدنت اوباما گفت، برای یادآوری این که ما به تعهداتمان عمل می کنیم و در جهت رسیدن به هدفهای خود در حال پیشرفت هستیم، ارائه می کنم. و ما نمی توانیم کوتاه بیاییم. ما باید بر روی تحرکی که ایجاد کرده ایم چیزی بنا کنیم، نه باعث قطع پیشرفت خود شویم. اکنون من نخستین کسی خواهم بود که اذعان کنم کارکردن با افغان و پاکستانی همیشه آسان نیست. ولی این مناسبات منافع امنیتی آمریکا را به پیش می برد، و آنها را به حال خود رها کردن به آن منافع آسیب می رساند.
با بیان این سخنان به عنوان پیش زمینه، به من اجازه بدهید گزارش دهم که بتازگی یک دیدار ثمربخش را از هردو کشور به پایان رسانده ام. من بر رویکرد سه مسیرۀ ما: جنگیدن، گفتگو کردن و ساختن تأکید ورزیدم و هرسه مسیر را، از آنجا که تقویت کنندۀ یکدیگرند، در یک زمان پیگیری کردم. و احتمال موفقیت برای هرسه قسمت به طرز چشمگیری از طریق همکاری نیرومند از جانب دولتهای افغانستان و پاکستان افزایش یافته است. بگذارید به طور فشرده دربارۀ هر سه مسیر صحبت کنم.
نخست، جنگ. نیروهای ائتلاف و نیروهای افغان،فشار بر شبکۀ حقانی و دیگر شورشیان افزایش داده اند و این رعملیات جدید را که در روزهای اخیر در شرق افغانستان آغاز شده است در بر می گیرد. اما فرماندهان ما در میدان، به طرز روزافزونی نگران هستند، همانگونه که از مدتی پیش هم بوده اند که ما باید به دنبال پناهگاه های امن در امتداد مرز پاکستان باشیم. اکنون، من بی درنگ خواهم افزود که پاکستانی ها نیز دلایلی برای نگران بودن درارتباط با حملاتی که در امتداد مرز افغانستان متوجه آنهاست دارند.
بنا بر این هفتۀ گذشته، ژنرال دمپسی، پترایس رئیس [سیا] و من پیام واحدی فرستادیم – رهبری کشوری و نظامی پاکستان باید در وارد آوردن فشار بر شبکۀ حقانی از دوسوی مرز و بستن پناهگاههای امن به ما بپیوندند. ما با همتایان پاکستانی خود بر فوریت وظیفه ای که در دست است انگشت نهادیم و با صراحت و تفصیل در بارۀ گامهای عملی که هردوطرف باید بردارند به بحث پرداختیم. من توضیح دادم که سعی در قائل شدن امتیاز میان تروریستهای خوب و تروریست های بد حرکتی در جهت شکست خود و کاری خطرناک است. کسی را که غیرنظامیان بی گناه را هدف قرار می دهد به هیچوجه نباید تحمل کرد ومورد حمایت قرارداد.
اکنون، ما نمی گوییم که پاکستان باید امنیت خود را فدا کند، ما درست عکس آن را می گوییم. ما به فداکاریی های که پاکستان تاکنون گرده است احترام می گذاریم. و این نکته اهمیت دارد که با آمریکاییان یادآوری شود که طی مدتی نزدیک به یک دهه، بیش از5,000 سرباز پاکستانی کشته شده و ده ها هزار شهروند پاکستانی کشته یا مجروح شده اند. به همین دلیل است که ما دید امنیت مشترک را که به سود همه ما است دنبال می کنیم.
مسیر دوم گفتگو است، و در این جا نیز ما در حال برداشتن گامهای عملی با شرکای خود هستیم. پس هم در کابل و هم در اسلام آباد، من پشتیبانی نیرومند آمریکا را از یک فرایند فراگیر صلح تحت هدایت افغانستان باردیگر مورد تأکید قراردادم. و ما در بارۀ نتیجۀ ضروی هرگونه مذاکره ای بسیار صریح بوده ایم. شورشیان باید از خشونت دست بردارند، به القاعده پشت کنند و به اطاعت از قوانین عادی و قانون اساسی افغانستان، مشتمل بر قوانین مربوط به حمایت اززنان و اقلیت ها، گردن نهند. اگر شورشیان نمی توانند یا نمی خواهند این خطوط قرمز رارعایت کنند، آنها با حملات مستمر و بی امان مواجه خواهند بود. و من همانگونه که در کابل نیز تأکید کردم، باز می خواهم تأکید کنم که حقوق به دشواری به دست آمده برای زنان و همۀ افغانها نمی تواند به عقب بازگردانده شود و رشد جامعۀ مدنی نباید سرکوب شود.
اکنون، در این نکته جای هیچ شکی نیست که قتل ربّانی، رئیس جمهوری پیشن یک شکست بود، ولی افغانها با قوت متعقدند که آشتی هنوز امکان پذیر است و ما از این فکر به عنوان بهترین امید برای صلح و ثبات در منطقه پشتیبانی می کنیم. پاکستان باید نقشی حیاتی، هم ازطریق بیانیه های بدون ابهام و هم بابستن پناهگاه های امن، ایفا کند و در پیآمدها سهم عمده داشته باشد تا در فرایند صلح افغان با حسن نیت، مشارکت داشته باشد.
ما با دولت افغان برای کمک به آنها به منظور حصول اطمینان از تعهد همۀ همسایگانشان به محترم شمردن حاکمیت و تمامیت ارضی و پشتیبانی از آشتی در افغانستان درحال همکاری هستیم. هنگامی که من هفتۀ آینده برای دیدار با وزیران خارجۀ منطقه ای به استانبول می روم این موضوع یک نقطّۀ تمرکز اصلی خواهد بود. همچنین ایالات متحده در حال همکاری با دولت افغانستان برای انعقاد یک مشارکت استراتژیک جدید است.
و اجازه دهید در پاسخ خانم رئیس کمیته بیفزایم که در 2011 ما سه دور مذاکره تحت هدایت واشنگتن داشتیم که وزارت امور خارجه به طور فزاینده ای رهبری تیم بین سازمانی را شامل DOD، USAID و NSC به عهده داشت. این گفتگوها به تنظیم متنی که تا 90 درصد مورد موافقت قرار گرفته است، مشتمل بر تعهد به توسعۀ نیرومند اجتماعی/ اقتصادی، ساختن نهادهای دموکراتیک، حقوق بشر، مبارزه با فساد و دیگر اصلاحات بلند مدت، انجامید.
در میان دیگر چیزها، ما تشکیل یک کمیسیون دوجانبۀ افغانستان- ایالات متحده و راهکارهای اجرایی وابسته به آن را به منظور کمک به باقی ماندن تمرکز ما بر آنچه که باید طی فرایند انتقال انجام پذیرد، در مد نظر داریم. سفیر کراکر و زنرال الن هنوز بر روی بعضی از مسائل مربوط به همکاری امنیتی با پرزیدنت کرزای کار می کنند. گفتکوها دراین زمینه همچنان ادامه دارد، ولی من می خواهم به کنگره اطنمینان دهم که هرچند ما انتظار نداریم که این شکل یک پیمان بخود بگیرد یا نیازمند به موافقت سنا باشد، ما با شما راجع به این که در کجای این فرایند قرارداریم مشورت خواهیم کرد و من تضمین می کنم که هرکس بخواهد توضیحات کاملی دریافت کند، این توضیحات را دریافت خواهد داشت و و ما از نظرات شما کاملا استقبال خواهیم کرد.
و در پاسخ به نکتۀ چابوت، عضو کنگره، ما انتظار آنچنان انتقالی را داریم که مشتمل بر عناصر امنیتی نه تنها ازایالات متحده بلکه همچنین از سوی ناتو، تعهدات سپرده شده از طرف ما در نشست سران در لیسبن باشد. و باردیگر می گویم، ما در نظر داریم که در آینده در بارۀ آن با شما مشورت کنیم.
و در وهلۀ آخر، مسیر سوم ساختن است. ساختن چه چیزی مورد نظر است؟ ساختن ظرفیت و فرصت در افغانستان،؛ پاکستان و در سرتاسر منطقه. اکنون، این کار بخشی از یک راهبرد روشن بینانه است که در درسی که بارها و بارها در سرتاسر جهان آموخته شده است ریشه دارد – ثبات و امنیت پایدار با فرصت اقتصادی بهتر ملازمه دارد. مردم به یک امید واقع بینانه برای زندگی بهتر، برای داشتن کار، برای داشتن فرصت به منظور تأمین خانواده های خود نیازدارند. بنابر این، ادامۀ کمک عیر نظامی چه در افغانستان و چه در پاکستان، برای کوشش پردامنه تر ما جنبۀ حیاتی دارد ، و من از برمن عضو کنگره، به خاطر مطرح ساختن این موضوع سپاسگزاری می کنم.با این همه من باید با صراحت بگویم که ما باید بسرعت و به صورت عمقی به منظور تقویت نظارت و بهبود کارآیی بجنبیم و من خوشوقت خواهم بود که به پرسش های پاسخ دهم.
در اوایل هفتۀ آینده من برای شما یک توضیح وضعیت جامع و به روز شده در مورد کمک غیر نظامی ما با شرح جزئیات برنامۀ ما برای انتقال از دورۀ کوتاه مدت تأمین ثبات به دورۀ بلند مدت توسعه خواهم فرستاد.
اکنون به موازات پیشبرفتن انتقال و خروج نیروهای رزمی ائتلاف از افغانستان، باید یک امید واقع گرایانه برای توسعه وجود داشته باشد. بنابر این ما برای دستیابی به بازده بیشتر در تولید کشاورزی، بهره برداری بیشتر به صورتی که به سود منابع طبیعی مردم افغانستان باشد، افزایش صادرات و تقویت بخش مالی، در تلاش هستیم. من واقعا میل دارم بر این نکتۀ مطرح شده از طرف برمن عضو کنگره انگشت بگذارم که واقعا همان چیزی است ما می خواهیم از مرحلۀ دادن کمک به سوی مرحلۀ داد وستد بازرگانی حرکت کنیم. اگر قانون بازسازی فرصت منطقه را که موجب کاستن تعرفۀ گمرکی بر فرآورده های افغانستان و پاکستان می شود و اگر صندوق کارآفرینی را که مستلزم صرف دلارهای پرداختی از طرف مالیات دهندگان هم نیست، نداشته باشیم، به انجام این کار قادر نخواهیم بود. این همان کاری است ه ما در و اروپای مرکزی و شرقی انجام دادیم و برای قانع ساختن مردم به این که بازار آزاد راه درستی است که باید برگزید، کمک بزرگی بود.
و در وهلۀ آخر، ما یک دید وسیع تر، یک دید بلند مدت را برای یکپارچگی اقتصادی که آن را جادۀ ابریشم می نامیم، پی گیری می کنیم. این طرح مربوط به این است که ما چگونه می توانیم این کشورها را که مسائل فراوانی بایکدیگر دارند، به آغاز نهادن همکاری واداریم. و برای ان منظور من از جهت پیشرفتی که هند و پاکستان هردو در جبهۀ بازرگانی دارند و پیشرفت و در اجرای موافقتنامۀ بازرگانی میان افغانستان و پاکستان، احساس خشنودی می کنم.
پس اینها مسیرهای سه گانه هستند- جنگ، گفتگو و ساختن- و ما به طور همزمان در همه آنها حضو داریم. وما بر این باوریم که این بهترین جایی است که ما می توانیم برای جلو رفتن در آن حضور داشته باشیم و ما در انتظار پاسخ دان به پرسش های شماهستیم.
]]>