این مقاله بخشی ازنشریه الکترونیکی آمریکا تحت عنوان "آینده ای سالم" است.

لیزا آرمسترانگ

لیزا آرمسترانگ نویسنده ای مستقل است که در باره شرایط بعد از زلزله هائیتی برای "مرکز پولیتزر برای بحران" گزارش تهیه کرد.

چند ساعت پس از زلزله 12 ژانویه 2010، در هائیتی، افراد "شرکای تندرستی" (PIH) به پورت اَ پرنس وارد شدند تا از زخمی های گرفتار در زیر آوار ساختمان های فروریخته مراقبت کنند. نخست، پزشکان و کارکنان هائیتی تباراین سازمان ، از جمله از کینج، یعنی جاییکه "زانمی لاسانته" ( نام "شرکای تندرستیی" به زبان کرئول هائیتی) در آن مستقر است، از شهرهای سراسر کشور آمدند.

سپس صدها داوطلب از سراسر ایالات متحده و کشورهای دیگر ازراه رسیدند. آنها دست و پا جا انداختند، مایه کوبی کردند، و بیماری سل و سایر بیماری ها را درمان کردند. در بیمارستان و درمانگاه های شهر که داخل چادر ها تشکیل شده بود، پزشکان و پرستاران اهل هائیتی و آمریکا در کنار یکدیگر کار کردند. دونا باری که طرفدار و مدیر سیاستگزاری "شرکای تندرستی" است گفت: "ما در برخی از موارد بین 5،000 تا 7،000 نفر را در هفته معاینه می کردیم."

همبستگی: کلید موفقیت

همبستگی با جوامع محلی "شرکای تندرستی" را، که از دهه 1980 در هائیتی مشغول فعالیت بوده است، از بسیاری از سازمان های دیگر مجزا می سازد. تلاش های PIH موفق بوده است چون کارکنان به جای اینکه مفاهیم "چه چیز خوب است" را از خارج تحمیل کنند، به آنچه جوامع محلی می خواهند احترام گذاشته و گوش فرا می دهند.

دکتر پل فارمر، که "زانمی لاسانته" را با رهبران جامعه هائیتی و یک خانم انگلیسی بنام اوفلیا دال، در سال 1983 تاسیس کرد گفت: "چیزی که، حتی در دهه 1980، واضح بود این بود که هائیتی، با تعداد قابل ملاحظه ای از برنامه هایی که از خارج تحمیل شده بودند، گورستان واقعی طرح های عمرانی بود. همکاران و دوستان بیشتری، که اغلب ساکن ایالات متحده بودند، به آنها ملحق شدند تا "شرکای تندرستی" را در سال 1987 تاسیس کنند.

فارمر گفت: "PIH در واقع به عنوان یک سازمان همبستگی که توسط هائیتی اداره می شد و کارکنان اهل هائیتی را استخدام می کرد، برای زانمی لاسانته شروع بکار کرد."

در حال حاضر PIH در هائیتی و 12 کشور دیگر مشغول به فعالیت است.

گوش دادن وسیله ای برای ایجاد یک درمانگاه

در آغاز، دال و فارمر در کوره راهها قدم می گذاشتند، و از مردم کینج می پرسیدند که آنها به چه چیز بیشتر نیاز دارند. پاسخ تقریباَ و همیشه یکسان بود: یک درمانگاه بهداشت.

دال و فارمر، با حمایت مالی یکی از تاجران بوستونی بنام تام وایت، تیمی تشکیل دادند، و اولین طرح جامعه محور بهداشت PIH را در کینج بمورد اجرا گذاشتند. این مرکز درمانی تاسیسات بهداشتی کلیشه ای پایین تر از ضوابط نبود. فارمر گفت: "ما پی آی اچ را در شهرکی که بصورت عدوانی تصرف شده بود شروع کردیم، اما هرگز احساس نمی کردیم که جی دی پی (تولید ناخالص داخلی) محلی باید نوع و کیفیت مراقبت های پزشکی را که آنها دریافت خواهند کرد تعیین کند."

علاوه بر درمان پزشکی، PIH غذا، آموزش سایر نیازهای اولیه را تامین می کند. دال گفت: "ما می توانستیم به مردم همه داروهای موجود در جهان را بدهیم، اما اگر آنها به خانه ای می رفتند که فاقد سقف بود یا دسترسی به آب آشامیدنی یا غذا نداشتند، می مردند".

حتی بعد از زلزله 2010، PIH بر مراقبت هایی فراتر از مراقبت های اضطراری پزشکی متمرکز بوده است. بری گفت: "ما تولید کشاورزی را افزایش داده ایم. ما مزرعه ای در نزدیکی کینج داریم، و آنها [داوطلبان PIH] بلافاصله به کشت ذرت پرداختند، زیرا می دانستند نیازبه مواد غذایی نیز بالا خواهد بود، چون مردم بی خانمان به فلات مرکزی منتقل شده بودند." از طریق این ابتکار، پی آی اچ تولید یک نوع غذای تهیه شده از بادام زمینی را افزایش داد که برای مبارزه با سوء تغذیه بسیار مطلوب است، و همچنین برای بیشتر از 1000 خانواده ابزار کشاورزی تهیه کرد.

کارکنان و داوطلبان PIH از آنچه که به عنوان نتایج تلاش های دال و فارمر در گذشته می ینند تشویق کرده است. امروز، کودکانی که بیست سال قبل از طریق تلاش های پی آی اچ واکسینه شده اند جوانان برومندی هستند که، بر خلاف بسیاری از پدران و مادران خود، به تحصیلات، رژیم غذایی مناسب و مراقبت های پزشکی دسترسی داشته اند.

"دال گفت: "مهم این است که شما توجه خود را برمنطقه ای کوچک که می توانید در آنجا کمک کنید متمرکز سازید، تا اینکه بگویید، ‘می خواهم با فقر مبارزه کنم یا جنگل های تمام هائیتی را احیاء کنم’."