این مقاله بخشی از نشریه الکترونیکی تحت عنوان "آینده ای سالم" است.

جف بارون

جف بارون یک نویسندۀ مستقل است.

وقتی در سال 2000، مرکز بهداشتی زنان به عنوان یک کلینیک سرپایی خصوصی و غیرانتفاعی در تاشکند، پایتخت ازبکستان تأسیس شد، کسی اطمینان نداشت که مردم برای استفاده از خدمات به آنجا مراجعه کنند. الیشر ایشانوف، که در زمینۀ مسائل مربوط به بهداشت و درمان برای آژانس توسعۀ بین المللی ایالات متحده (USAID) در تاشکند کار می کند، گفت مطمئن نبود کسی در عوض مراجعه به بیمارستان های عمومی محلی به مرکز سلامتی مراجعه کند.

حال، او می داند: هزاران زن- حدود 20,000 نفر در سال- مشتاق پرداخت مبلغی مختصر برای دریافت کلیۀ خدمات مربوط به مراقبت های بهداشتی برای زنان با کیفیت عالی هستند.

ایشانوف گفت: "من در کنار زنان عادی، زنانی در آنجا می بینم که به قشرهای بالای اجتماعی تعلق دارند – آنها با اتومبیل های آخرین مدل به آنجا می آیند. این مرکز، امکان دسترسی به خدمات با کیفیت خوب را برای افراد مختلف از طبقات مختلف اجتماعی فراهم کرده است."

آزمایش و آموزش

دیلموراد یوسوپف که از سال 1997 یعنی زمان تأسیس این مرکز به عنوان بخشی از مؤسسۀ پزشکی تاشکند، ریاست آن را به عهده داشته، گفت این کلینیک مبدأ امکانات زیادی در ازبکستان بوده است: اولین مرکز با حداکثر امکانات در "زیر یک سقف" برای زنان در رده های سنی مختلف، اولین مرکز رسیدگی به بهداشت تناسلی، و اولین مرکز ارائه دهندۀ آزمایش پاپ اسمیر برای تشخیص به موقع سرطان دهانۀ رحم.

یوسوپف گفت آموزش دادن به بیماران یکی از عرصه های کار این مرکز بهداشتی است و اطلاعات مفیدی در زمینۀ معاینۀ سینه توسط خود زنان برای تشخیص سرطان سینه و عفونت هایی که از طریق رابطۀ جنسی منتقل می شود، به زنان ارائه می گردد. او گفت این مرکز به زنان کمک کرده است تا بر دودلی در مورد انجام آزمایش پاپ اسمیر ، آزمایشی برای تشخیص سرطان دهانۀ رحم غالب آیند، و اکنون سالانه 5,700 زن برای انجام این آزمایش به این مرکز مراجعه می کنند.

یک نوآوری مهم دیگر: مرکز بهداشتی زنان اولین کلینیک خصوصی است که هزینۀ خدمات ارائه شده را دریافت می کند. این مرکز که در ابتدا تحت حمایت آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده بود، هم اکنون خودکفا شده و بدون دریافت کمک های مالی به کار ادامه می دهد. برنامه هایی که با حمایت دولت اداره می شوند، الگوی سنتی مراقبت های درمانی در ازبکستان هستند، اما ایشانوف اظهار داشت برنامه های پولی، که بعضی از آن ها پرهزینه هم هستند، عمومیت بیشتری یافته اند.

یوسوپف گفت: "در مرکز بهداشتی زنان، هزینۀ خدمات، کمتر از حد متوسط تعیین شده و به همین خاطر بسیاری از مردم از عهدۀ پرداخت آن برمی آیند." او گفت: "طبق تجربه ای که ما داشته ایم ثابت شده که یک نهاد خصوصی غیر انتفاعی بدون حمایت مالی از سوی دولت و اهداکنندگان، می تواند به لحاظ مالی خودکفا باشد."

توسعۀ دسترسی

این مرکز در بهبود وضعیت بهداشتی زنانی که هرگز به آن مراجعه نکرده اند هم مؤثر بوده است. متخصصان این مرکز که توسط کارشناسان آمریکایی و کشور های دیگر تعلیم دیده اند از طریق یک برنامۀ مشارکت با وزارت بهداشت ازبکستان، به 400 پزشک آموزش داده اند. بودجۀ این برنامه های آموزشی از طریق آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده؛ صندوق جمعیت سازمان ملل؛ تیم های پزشکی بین المللی؛ DVV بین المللی، سازمان آموزش بزرگسالان آلمان؛ و سفارت های فرانسه و اسراییل تأمین شده است.

یکی از دلایل موفقیت این مرکز، ثبات آن است. متخصصان ازبک، خصوصا ً کارمندان بخش بهداشت که به دنبال فرصت های بهتری در خارج از کشور هستند، آن مرکز را رها نکرده اند.

ایشانوف گفت: "مهم اینست که همۀ افرادی که در این مرکز آموزش دیده اند، مشاغل خود را حفظ کرده و از آن رضایت دارند. هر چند درآمدشان زیاد نیست- یعنی میلیونر نمی شوند- اما رضایت حرفه ای شان به جای خود باقی است."