این مقاله بخشی از نشریه الکترونیکی تخت عنوان  "آینده ای سالم" است.

نوشتۀ کاترین مک کانل

هنگامی که حلیمه، دختر 16 سلۀ سوماترایی، نوزاد زودرس خود را در روستای سوئننبوک لونگ در استان آسۀ اندونزی به دنیا آورد، این نوازد فقط دو کیلو وزن داشت و گریه نمی کرد. دزیتای قابله دریافت که نوزاد دچار خفگی و نارسایی اکسیژن شده و برای تحریک عمل تنفس او، به سرعت مجاری تنفسی نوزاد را پاک کرد. نوزاد جیغی کشید و دزیتا او را برای شیر خوردن روی سینۀ مادرش گذاشت.

دزیتا به یاد می آورد که با خود فکر کرد، من می توانم این نوزاد را نجات بخشم.

آن نوزاد که نامش الیف بود، در معرض خطر مرگ ناشی از کاهش غیر طبیعی دمای بدن قرار داشت، زیرا نوزادن به سختی می توانند دمای بدن خود را ثابت نگه دارند. دزیتا به حلیمه یاد داد که برای گرم نگه داشتن نوزاد، او را قنداق کند و به سینه اش بچسباند تا پوست آن دو با هم تماس داشته باشد، و برای گرم نگه داشتن سر نوزاد هم تکه ای از پارچۀ قنداق را روی سرش بیندازد. این روش که به روش کانگورو معروف است در سال 1978 در دانشگاه ملی کلمبیا ابداع شد تا نوزادان نارسی که در مناطق روستایی فقیر و دورافتاده به دنیا می آیند و انکوباتور و وسایل ضروری در دسترس ندارند، از مرگ نجات یابند.

مراقبت به روش کانگورو به عنوان راهی ساده و مؤثر برای کمک به نوزادان زودرس در صورت در دسترس نبودن انکوباتور، از سوی سازمان جهانی بهداشت تبلیغ شد. از مهم ترین نکات در مورد مراقبت به شیوۀ کانگورو، تماس پوستی میان مادر و فرزند، و در صورت امکان، استفادۀ صرف از شیر مادر است؛ و نیز پیگیری کار توسط یک قابله یا فردی آموزش دیده. قبل از این که دزیتا خانۀ حلیمه را ترک کند، دمای بدن نوزاد را کنترل کرد تا از عادی بودن آن اطمینان حاصل کند.

آموزش چگونگی نجات جان افراد

بیش از 200.000 قابله در اندونزی، نقش حساسی در بهداشت زنان و زایمان و خدمات برنامه ریزی خانواده، ایفا می کنند. این قابله ها که تقریبا در همۀ روستاها پیدا می شوند، در 50 درصد از زایمان ها حضور دارند و بخش اعظم خدمات قبل از زایمان و بعد از آن را تأمین می کنند.

دزیتا، قابلگی را طی برنامه ای که از سوی آژانس توسعۀ بین المللی ایالات متحده (USAID) پایه گذاری شد، فرا گرفت. از سال 1997، سازمان جاپیگو که ادارۀ مرکزی آن در بالتیمور قرار دارد، مهم ترین شریک USAID در مراقبت های مخصوص مادر و نوزاد بوده و برای هزاران قابله در مناطق شهری و روستایی اندونزی و 150 کشور دیگر جهان، دوره های آموزشی ترتیب داده است. برای توسعه و تأثیر بیشتر این برنامه، قابله های آموزش دیده، مهارت های خود را به همکارانشان آموزش می دهند.

جونیواتی، قابلۀ دیگر اهل اندونزی، مسئولیت تأمین مراقبت های بهداشتی برای بیشتر از 350 زن در ماه را به عهده دارد. یک شب، مردی که همسر یوداواتسوی34 ساله بود ، به منزل جونیواتی در ایندراپوری، واقع در استان آسه، مراجعه کرد. زن او که تازه نوزادی را به دنیا آورده بود، دچار خونریزی شدید شده بود. جونیواتی به این زن سرم نمک تزریق کرد و از بیرون آمدن جفت مطمئن شد. انجام این اقدامات، جان زن را نجات داد.

به گفتۀ ان هایر، مدیر جاپیگو در اندونزی، خونریزی، اصلی ترین علت مرگ و میر زنان باردار در جهان است و بعد از آن علل دیگری مانند فشار خون بالا و عفونت قرار دارند. جاپیگو به قابله ها یاد داده که معمولا کیفی حاوی وسایل ضروری از قبیل دستگاه فشار خون، گوشی معاینه، سرم نمک، وسایل تزریق توی رگ و وسایل ضدعفونی همراه خود داشته باشند. اما گاهی بهترین ابزار برای قابله ها، داشتن اطلاعات دقیق است؛ برای مثال، در ارتباط با درست شیر دادن به نوزاد و عفونت ها.

جونیواتی عقیده دارد قابلگی، سرنوشت او بوده است. او می گفت، فکر می کنم خیلی از مردم به کمک من نیاز دارند.

هایر گفت، اشتیاق به کار، احساسی است که همۀ قابله ها در آن اشتراک دارند. او اظهار داشت، بدون علاقه به کار، دشوار است که کسی بتواند ساعات متمادی انرژی و وقت خود را صرف کمک به زنانی بکند که در حال درد کشیدن هستند. این زنان قابله، الهام بخش هستند.