DCSIMG
Skip Global Navigation to Main Content
نشریات

رپ به مسیر اصلی می افتد

« رپرز دیلایت» ( شور و شوق رپر) میلیون ها نفر را با هیپ هاپ آشنا می کند.

تا 1979 موسیقی هیپ­هاپ در اصل پدیده­ای محلی باقی مانده بود. نخستین نشانه­ی امکان بالقوه تجاری گسترده­تر این ژانر صفحه­ی تکی 12 اینچی «شور و شوق رپر» بود که شوگرهیل گنگ[1]، گروهی در هارلم[2] آن را ضبط کرده بودند. این صفحه که کاربرد اصطلاح «رپر» را به عنوان معادل ام­ سی[3] رایج کرد، صفحات شوگر هیل را – برچسبی مستقل متعلق به سیاهان مستقر در نیوجرسی[4] – به عنوان نیروی رسمی حاکم در موسیقی رپ طی اوایل دهه 1980 پایه­گذاری کرد. این صفحه ریتم قطعه آهنگی از «دوران خوب[5]» شیک[6] را بازآفرینی کرد. این آهنگ را قطعه نوازانی که معمولاً شوگرهیل استخدام می­کرد تا از خوانندگان آر اند بی[7] حمایت کند می­نواختند. سه رپرمیشل « واندر مایک» رایت[8]، گای «مستر گی» او برین[9] و هنری «بیگ­بنک­هنک» جکسون[10] – توالی سریع ریتم­ها را از بر می­خواندند که نمونه بارز اجراهای ام­سی­ها در رقص های هیپ­هاپ بود. Well it’s on-n-on-n-on-on-n-on The beat don’t stop until the break of dawn I said M-A-S, T-E-R, a G with a double E I said I go by the unforgettable name Of the man they call the Master Gee Well, my name is known all over the world By all the foxy ladies and the pretty girls I’m goin’ down in history As the baddest rapper there could ever be متن «شور و شوق رپر» توضیحات حرکات رقص، توصیه­ها به شنوندگان و ارجاع­ها و داستان­های مضحک را جایگزین این گزافه­گویی­ها می­کند. بخشی که به طور خاص به یاد ماندنی است بهت و حیرت مهمانی را شرح می­دهد که مادر دوستش با غذایی فاسد از او پذیرایی می­کند. او به دنبال راهی مؤدبانه می­گردد که آن را رد کند و سرانجام با شکستن در آپارتمان از میان آن می­گریزد. این صفحه در جدول آر اند بی به جایگاه چهارم رسید و در جدول پاپ به جایگاه 36 و میلیون­ها نفر را در سراسر آمریکا و خارج از آن با هیپ­هاپ آشنا کرد. موفقیت غیرمنتظره «شور و شوق رپر» آغازگر فروش میلیونی مجموعه صفحات 12 اینچی رپرهای نیویورک، از جمله «بریک­ها» ی کرتیس بلو[11] ، «پلنت راکِ» افریکا بامباتا[12] و سول سونیک فورس و «مسجِ» گرند مسترفلاش و فیوریوس فایو[13] شد. سنت داشتن تعهد اجتماعی از سوی رپ قوی­ترین انگیزه خود را از گروه پابلیک انمی[14] (دشمن مردم ) مستقر در نیویورک دریافت کرد. این گروه که در سال 1982 بنیان­گذاری شد با هسته­ای از اعضا شکل گرفت که به عنوان دانشجویان کالج ملاقات می کردند و به دلیل علاقه­شان به فرهنگ هیپ­هاپ و فعالیت سیاسی جذب یکدیگر می شدند. ترکیب استاندارد هیپ­هاپ از دو ام­سی – چاک دی[15] (ا. ک. ا. کارلتون رایدن­آور[16] ، ب 1960) و فیلور فلاو[17] (ویلیام درایتون[18]، ب 1959) – به علاوه یک دی­جی – ترمینیتور ایکس[19] (نورمن لی راجرز[20]، ب. 1966) – با یک « وزیر اطلاعات[21] » (پرفسور گریف، ا. ک. ا. ریچارد گریفین[22]) و امنیت جهان نخستین (اس ای دبلیو) و گروهی از رقاص­هایی که یونیفورم­های شبه نظامی می­پوشیدند، مسلسل سبک دستی حمل می­کردند و رقص­پردازی هنری نظامی اجرا می­کردند، تقویت شد.  انتشار دومین آلبوم پابلیک اِنِمی در 1988 – ملتی چند میلیونی می­خواهد تا ما را عقب نگاه دارد[23] –پیروزی برای موسیقی رپ بود. این آلبوم تحلیل سیاسی و اجتماعی قاطع و کوبنده چاک­ دی را – که با صدایی مقتدر و ژرف صورت می گرفت – با اصوات پخته ساید- کیک فلیورفلاو خود به هم آمیخت، کسی که عینک­های مضحک ذره ­بینی می­زد و ساعتی بزرگ دور گردن­اش می­بست. فعل و انفعال کلامی پیچیده­ی آنان درون یک شبکه چند لایه صوتی متراکم قرار داشت که تیم تولید گروه، جوخه بمب[24] (هنک شاکلی[25]، کیث شاکلی[26] و اریک «ویتنام» سادلر[27]) خلق کردند. قطعه­هایی مانند «شمارش معکوس تا مبارزه نهایی[28]» ( قطعه­ی مکاشفه ای سازی افتتاحیه، که در کنسرتی زنده در لندن ضبط شد)، «هوچیگری را باور نکن[29]» (نقدی بر رسانه­های گروهی تحت سلطه سفیدپوستان) و «مهمانی برای حق تو برای جنگیدن[30]» (هجو حمله بیستی بویز[31] به «جنگیدن برای حق ات (برای مهمانی)،» از سال گذشته) تکنولوژی نمونه­برداری دیجیتال را به اهداف هنری جدیدی تبدیل کرد و در واقع تأکید کرد که موسیقی رپ همچنان با شرایط زندگی واقعی جوامع سیاه پوست شهری سر و کار دارد.  طی دهه 1990، تعدادی از هنرمندان مهّم رپ به موفقیت جاز میانه دست یافتند، از جمله ام. سی. همر[32](استتلی کرک بارل[33]، ب. 1962) که حمر لطفاً به آنان آزار نرسان[34] او 21 هفته در جایگاه نخست قرار داشت و بیش از ده میلیون نسخه فروخت و به پُرفروش­ترین آلبوم رپ تا کنون تبدیل شد و رپر سفید وانیلا آیس[35] (رابرت ون وینکل[36]، ب 1968). گویش­های محلی هیپ­هاپ ظهور کرد، به خصوص در جنوب کالیفرنیا جایی که سبک روان­تر و آرام­تر رپ جاذبه پیدا کرد. امروزه، موسیقی رپ و فرهنگ هیپ هاپ همچنان الهام بخش نوازندگان و شنوندگان سراسر جهان است. [این مقاله گلچینی است از موسیقی مردمی آمریکا: از نوازندگی سیار تا ام­پی­تری[37] به دست لری استار[38] و کریستوفر واترمن[39]، انتشارات دانشگاه آکسفورد، کپی رایت (2007، 2003) و دفتر برنامه­های اطلاعات بین­الملل[40] آن را در ویراستی خلاصه شده ارایه کرد]. | 15 اکتبر 2010
DJ Kool at a 2006 news conference (© AP Images)

دی¬جی¬کول در کنفرانس خبری 2006 که نمایشگاه هیپ¬هاپ را در موزه ملی اسمیثسونین تاریخ آمریکا افتتاح می¬کند

1. Sugarhill Gang

2. Harlem

3. MC

4. New Jersey

5. “Good Times

6. Chic

7. R&B

8. Michael “Wonder Mike” Wright

9. Guy “Master Gee” O’Brien

10. Henry “Big Bank Hank” Jackson

11. Kurtis Blow’s “The Breaks

12. “Planet Rock,” by Afrika Bambaataa

13. Soul Sonic Force, and “The Message,” by Grandmaster Flash and the Furious Five

14. Public Enemy

15. Chuck D

16. a.k.a. Carlton Ridenhour

17. Flavor Flav

18. William Drayton

19. DJ – Terminator X

20. Norman Lee Rogers

21. Minister of Information

22. Professor Griff, a.k.a. Richard Griffin

23. It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back

24. Bomb Squad

25. Hank Shocklee

26. Keith Shocklee

27. Eric “Vietnam” Sadle

28. Countdown to Armageddon

29. Don’t Believe the Hype

30. Party for Your Right to Fight

31. Beastie Boys

32. M.C. Hammer

33. Stanley Kirk Burrell

34. Please Hammer Don’t Hurt ‘Em

35. Vanilla Ice

36. Robert Van Winkle

37. American Popular Music: From Minstrelsy to MP3

38. Larry Starr

39. Christopher Waterman

40. Bureau of International Information Programs

Hip-hop artist Paco (© AP Images)

پاکو هنرمند هیپ¬هاپ، از واترلو، آیووا، به دانش¬آموزان دبیرستانی حرکات رقص بریک خود را نشان می¬دهد