نوشتۀ هالی وایز

مدارس محیط زیست، شراکتی دولتی-خصوصی است که به مدارس کمک می کند تا مفاهیم زندگی کم کربن را در عملکرد و جوامع شان به کار ببندند. دانش آموزان، مدرسان، و ساکنان جامع، با تمرکز بر اقدامات عملی، در مورد مضامین تغییرات اقلیمی و توسعۀ سازگار با محیط مطالبی را می آموزند.

این شراکت بین32.000 مدرسه در حدود 50 کشور و سازمان های غیر دولتی (ان جی او ها NGOs) که با دولت های ملی و محلی همکاری می کنند ایجاد ارتباط می نماید. بنیاد آموزش محیطی (اف ای ای FEE)، سازمانی غیر انتفاعی مختص ارتقای توسعۀ سازگار با محیط زیست از طریق ارائۀ آموزش محیطی است؛ این سازمان برنامۀ بین المللی را در سال 1994 آغاز کرد و با مجمع رهبران تجارت بین المللی برای ایجاد مشارکت شرکت های خصوصی در این امر همکاری داشته است.

در بسیاری از کشورها، مدارس محیط زیست، شراکت هایی در عرض بخش های دولتی و خصوصی ایجاد کرده اند که نوآوری در مدارس و در جامعۀ گسترده تر را خلق و تشویق می نماید. مدارس تبدیل به بوتۀ آزمایش برای راه حل های کم کربن شده اند که به طراحی، مواد ساختمانی، الگوهای تردد و برنامه های غذا مربوط می شود. این آزمایش به عنوان راه کاری برای افزایش آگاهی و ارائۀ فرصت برای بازسازی سرمایه گذاری در مسیر کم کربن عمل می کند.

مدارس محیط زیست نمونه ای از شراکت ابتکاری تغییرات اقلیمی هستند که بر توسعۀ روش های جدید عملکرد فراتر از چهارچوب "تجاری معمول" تمرکز دارند. شراکت نوآوری سعی دارد تجارت یا مدل های عملکرد ، محصولات، خدمات و بازارهای جدیدی را ایجاد نماید و گسترش دهد. شراکت نوآوری، هنگام کار روی مسائل تغییرات اقلیمی، بر تغییر رفتارهای تجاری اصلی نیز تمرکز دارد و، با ایجاد زمینۀ مشارکت بسیاری از شرکا، بر کاهش خطرات و هزینه های نوآوری تأکید می نماید.

مدرسۀ فن آوری ساندویچ در بریتانیای کبیر توانسته است از طریق این مدارس محیط زیست، عملکرد خود را بهبود بخشد. فن آوری ساندویچ، عملکرد و روش آموزشی خود را با نصب توربین های بادی و سیستم های انرژی قابل تجدید دیگر متحول ساخته است. این فن آوری تأثیر کربن را، در کنارایجاد مزایای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی، کاهش داده است و تبدیل به الگویی برای سازگاری با محیط زیست برای جوامع گسترده تر شده است.

مدل مدارس محیط زیست دو خصوصیت برجسته دارد. اول، به عنوان شراکتی ابتکاری، این مدل مدارس را به سمت تغییر عملکرد اصلی خود و بسیج افرادی که با مدارس همکاری می کنند سوق می دهد تا بتوانند راه حل های عملی برای تغییرات اقلیمی به وجود آورند. دوم، این شراکت به عنوان همکاری محلی-به-جهانی عمل می کند که در آن همۀ شرکا به شیوۀ یکسانی مشارکت دارند.

اف ای ای چهارچوبی فراهم می کند که اعضا را قادر می سازد از طریق عملکرد مشترک، اهداف شخصی خود را به پیش ببرند. سازمان های عضو تشخیص داده اند که آنها به تنهایی قادر نیستند به هدف انتقال به زندگی کم کربن دست یابند. طرح محلی-به-جهانی همکارانی مثل سازندۀ خودروی تویوتا و شرکت خدمات مالی اچ اس بی سی HSBC را به خود جلب کرده است، که منابع مالی و کمک های فنی برنامۀ مدارس محیط زیست را تأمین می کنند. این برنامه همکاران شرکتی را قادر می سازد بین آرمان های جهانی خود و عملکرد محلی شان، از قبیل مدارس محیط زیست، که بر نوآوری و اتخاذ محصولات و فرایندهای کم کربن تأکید دارند ارتباط ایجاد نمایند. شرکای بین المللی دیگر شامل برنامۀ محیطی سازمان ملل و نیز اتحادیۀ اروپا هستند.

اف ای ای، برای اجرا و عملکرد روزمرۀ یک مدرسۀ محیط زیست، نیاز به یک ان جی اوی ملی دارد تا به عنوان هماهنگ کننده در هر کشور عمل کند. همۀ هماهنگ کنندگان یکبار در سال جلسه دارند تا به بحث در مورد مسائل سیاست و برنامه ریزی، و نوآوری ها و نگرانی های جدید بپردازند. این جلسات این فرصت را فراهم می کنند که شرکای جهانی و بین المللی به خدمت گرفته شوند و روش خود تنظیم کنندگی و کنترل کیفی را برای این برنامه فراهم می سازند.

پروژۀ مدارس محیط زیست، توانسته است بودجه، داوطلب و حمایت متقابل در سطوح محلی، ملی و بین المللی را به خود جلب کند که باعث شده است این برنامه بتواند در 50 کشور توسعه پیدا کند. هماهنگ کنندگان ملی سعی دارند با کمک به ایجاد همکاری بین بخش های دولتی و خصوصی، یعنی بین تجارت ها، آژانس های دولتی و ان جی او ها اطمینان حاصل کنند که بودجۀ کافی به این پروژه اختصاص داده می شود. همۀ شرکا به یک مدرسه، در هر مرحله از تغییر آن به سمت تبدیل شدن به یک مدرسۀ محیط زیست، کمک می کنند.

معادن شهری، ان جی اوی مستقر در بریتانیای کبیر که بر مدیریت مواد زاید تمرکز دارد، سازمانی بود که ترتیب تغییر مدرسۀ محیط زیست در شهر هالیفاکس در انگلستان را داد. این پروژه، به نام آرام گام برداشتن، بچه های هالیفاکس را تشویق می کند تا از انرژی به نحو کارآمدتری استفاده کنند و مواد زاید خود را با بازیافت در خانه و مدرسه کاهش دهند. این پروژه بانک اسکاتلند هالیفاکس را نیز برای حمایت از طرح ابتکاری مدارس محلی در مورد بازیافت، انرژی و آموزش سازگار با محیط زیست، در این امر دخیل کرده است. گیل تاتم، مدیر کل معادن شهری، گفت: "برای ما، موفقیت از احساس واقعی مالکیت جامعه و تعهد طولانی مدت به محیط سر چشمه می گیرد."

این نوع همکاری ها مدارس شرکت کننده در طرح و هماهنگ کنندگان ملی را تشویق می کند به برنامۀ مدارس محیط زیست در کشور های دیگر نیز کمک کنند و از آنها بیاموزند. برای مثال، پروژۀ محیط و نوآوری مدارس محیط زیست، مسابقه ای بین المللی است که برگزار کنندۀ آن تویوتا است و شامل مدارس دانمارک، فنلاند، نروژ، پرتغال، و ترکیه می شود. این برنامه مدارس را تشویق می کند تا نوآوری هایی برای کاهش تأثیرشان بر محیط ارائه دهند.

مدرسۀ ابتدایی اودتو جلیستیرم وگفی اوزل ایلکوجرتیم اوغلو در آنکار در ترکیه برندۀ مسابقۀ سال 2010 برای "قبول مسئولیت" شد، برنامه ای که مسئولیت مستقیم مصرف الکتریسیته در کلاس ها را به دانش آموزان واگذار می کرد. واحدهای کلید برق که با کارت کار کنند، شبیه چیزی که در بعضی اتاق های هتل یافت می شوند، در هر کلاس نصب شدند. یک دانش آموز در هر کلاس مسئولیت حمل کارت کلاس را به عهده می گرفت. این پروژه و موضوع آن، ذخیرۀ انرژی، در برنامۀ درسی تمام مدرسه گنجانده شدند. این باعث شد که قبض برق مدرسه کاهش یابد و محیط بهتری برای همه به وجود آید.

شرکای نوآوری، از قبیل مدارس محیط زیست، منابعی برای شرکای نوآوری دیگر هستند که هدف آنها تسریع انتقال به اقتصاد کم کربن و دولت های ملی است که هدف آنها کاهش انتشار کربن به عنوان یک واکنش لازم به تغییرات اقلیمی جهانی است.

هالی وایز، مشاور و عضو ارشد در دانشکدۀ دولت کندی در هاروارد است و به تدریس درس توسعۀ سرمایه گذاری در دانشکدۀ خدمات خارجی دانشگاه جورج تان اشتغال دارد. وی 26 سال در آژانس توسعۀ بین المللی ایالات متحده، در بخش خدمات خارجی خدمت کرده است.