علاقۀ استیو ریگونی[2] به استفاده از نیروی باد به دهۀ 1970 برمی گردد، زمانی که ایالات متحده اثرات بحران انرژی و قیمت بالای نفت را به طور ملموسی تجربه کرد. او نخستین توربین بادی را در آن زمان ساخت. با این که توربین کار می کرد، ریگونی که از نسل سوم مهاجران است و در شمال ایالت نیویورک به گاوداری مشغول است، می گوید که او نمی توانست به کار آن متکی باشد و آن را پایین آورد.

در سال 2006، ریگونی تصمیم گرفته بود که کار گاوداری را تعطیل کند. ریگونی 55 ساله می گوید، این رؤیای پدربزرگم بود و من این کار را 35 تا 38 سال ادامه دادم. وقتش بود که کار دیگری انجام دهم. او که همسر و سه فرزند بالغ دارد، به کشاورزی روی آورد. او می گوید، ما ذرت، لوبیای سویا و یونجه برای کسانی که در محل اسب دارند، و علف برای خشک کردن ذرت می کاریم. ما برای کشاورزان منطقه ذرت هم خشک می کنیم.

او در آن سال تصمیم گرفت که نیروی باد را مجددا امتحان کند. حالا وقتی به حیاط پشت خانه اش نگاه می کند،  توربین بادی 10 کیلوواتی را می بیند که به انتهای برج 140 فوتی (5/42متر) متصل است و در 600 جریب زمین (240 هکتار) از مزارع پاویلیون[3] در ایالت نیویورک، واقع در 90 دقیقه ای از مرز کانادا قرار دارد.

او هم به گرایشی که در حال حاضر در آمریکا محبوبیت دارد، پیوسته است- صاحبان خانه، کشاورزان، و صاحبان مشاغل کوچک که برق خود را از طریق نیروی باد تأمین می کنند. این بازار کوچک نیروی باد، در سال های اخیر رشد سریعی داشته است. به گفتۀ ران استیمل[4]، از کانون انرژی بادی آمریکا، در سال 2008 از 78 درصد رشد برخوردار بوده است. استیمل می گوید مشوق های دولتی، کسانی مانند ریگونی را که در پی عدم وابستگی به انرژی فسیلی و راهی برای کم کردن انتشارات کربن هستند، کمک می کنند تا از عهدۀ هزینۀ شبکه توربین بادی برآیند.

ریگونی یکی از اولین افراد در منطقه بود که برای استفادۀ شخصی خود، توربین بادی نصب کرد، اما سه سال بعد از توربین ریگونی، توربین های دیگری هم در منطقه سر برآوردند. ریگونی می گوید حتی مدرسۀ محل هم به تولید انرژی از طریق نیروی باد روی آورده است.

ریگونی توربین خود را از طریق شرکت توسعۀ انرژی سازگار با طبیعت (SED) تهیه کرد، این شرکت، فروشندۀ توربین های مختلف در اندازۀ مصارف شخصی تا مدل های تجاری است که شامل طرح 5/1 مگاواتی در تفریح گاه جیمینی پیک ماونتن[5] در هنکاک[6]، ماساچوست هم می شود. اما شرکت به طرح های کوچک تر خود مانند توربین ریگونی در مزرعه اش، نیز مباهات می کند.

ارنی پریچارد[7]، مؤسس مشترک و سرپرست طرح های کوچک تر SED می گوید ریگونی و کسان دیگری مانند او که توربین های بادی در زمین هایشان نصب می کنند، به انرژی تجدید پذیر اعتقاد و حرفی برای گفتن دارند.از آن جا که SED شرکت خیلی بزرگی نیست، پریچارد جریان نصب توربین ریگونی را خوب به یاد دارد و هنوز دربارۀ طرز نگهداری آن با او صحبت می کند.

پریچارد با لحن پدرانه ای می گوید، ریگونی عاشق توربینش است.

شبکه توربین ریگونی 55.000 دلار با نصب آن هزینه برداشت. اما دولت آمریکا و بسیاری از دولت های ایالتی، مشوق هایی مانند بخشودگی مالیاتی و تخفیف در بهره برای کسانی که مایل به نصب این نوع شبکه های سازگار با طبیعت و فن آوری مبتنی بر صرفه جویی در انرژی هستند، درنظر گرفته اند. همین تدابیر بود که به ریگونی در انتقال به نیروی باد کمک کرد.

توربین ریگونی، 800 کیلووات برق در ماه تولید می کند، که برای راه اندازی وسایل برقی خانه و دفترش کفایت می کند. قبل از این که ریگونی شبکه بادی را نصب کند، او و همسرش سوزان از خشک کن و آبگرمکن گازی استفاده می کردند. آن ها این دو وسیله را به انرژی بادی وصل کردند تا از این انرژی حد اکثر استفاده را ببرند.

قبض برق آن ها معمولا حدود 120 تا 140 دلار در ماه بود. توربین بادی، این قبض ها را به خاطره تبدیل کرد. او فقط 16 دلار در ماه حق آبونمان به شرکت برق سراسری می پردازد.

طی دیداری از مزرعۀ ریگونی، او که پیراهنی چهارخانه و شلوار جین به تن داشت، طرز کار توربین را نشان داد. با این که دکل آن تنها 200 یارد با خانه فاصله دارد، اما ریگونی می گوید صدای زیادی نمی شنوند. توربین او تبدیل به شناسۀ شهری شده و بقیه که می خواهند برای خودشان را نصب کنند، برای دیدن آن توقف می کنند.

ریگونی می گوید تا به حال به مزرعه دار بزرگی برخورد نکرده که بخواهد توربین بزرگ تری در زمین هایش نصب کند، اما کشاورزان شهرهای همسایه، چرا. امروزه، توربین های سفید مانند نقطه هایی در چشم انداز پراز پستی و بلندی بسیاری از جوامع شمال ایالت نیویورک به چشم می خورند که برای شرکت های برق انرژی پاک تولید می کنند.

با این که توربین بادی ریگونی از توربین های تجارتی خیلی کوچک تر است، اما برای نصب آن باید از مقامات محلی مجوز می گرفت. از آن جا که همسایه ای در زمین هایش نداشت، موفق شد به سرعت اجازه را بگیرد.

توربین های بادی برای پاسخگویی به نیازهای شخصی باید از 10 مایل (16 کیلومتر) سرعت متوسط باد در سال برخوردار باشند. و این میزان برای ریگونی کافی است، زیرا شهری که در آن زندگی می کند دارای نسیم دریاچۀ ایری[8] است که در نزدیکی آن قرار دارد.

روزی در اواخر تابستان، نسیم لطیفی می وزید و سه پرۀ سفید فایبرلاس توربین بادی ریگونی، که هر کدام 10 فوت (3 متر) طول داشتند، به آرامی در پس زمینۀ آسمان آبی درخشان، می چرخیدند. او اشاره می کند، با ماهی پنج تا شش روز وزش باد کافی، برق یک ماه او تأمین می شود.

هر چند که قبض برق او هر ماه پرداخت می شود، اما برای درآوردن خرج توربین به 15 سال زمان نیاز دارد. اما ریگونی عقیده دارد مهم این است که مردم آمریکا برای کاهش وابستگی به نفت و زغال سنگ، هر کاری از دستشان برمی آید، انجام دهند و بیشتر از منابع تجدید پذیر انرژی مانند باد، خورشید و سوخت های زیستی استفاده کنند.

ریگونی می گوید، از ویژگی های نصب این توربین، نوع متفاوت سرمایه گذاری است. من برای خرید این آسیاب بادی پول صرف می کنم و در عوض وقتی بازنشسته می شوم، قبض های برقم خود به خود پرداخت می شوند.

با این که اظهار می کند نیروی باد یکی از مورد علاقه ترین مسائل زندگیش است، اما به تازگی انرژی خود را صرف راه اندازی منبع دیگری از انرژی جایگزین هم می کند: بیومس[9]، که سوخت یا حرارتی است که از گیاهان و مواد گیاهی ناشی می شود. ریگونی برای خشک کردن ذرت در عوض استفاده از گاز پروپان، علفی که در مزارعش می روید را می سوزاند. در چند سالۀ اخیر، ریگونی از طریق روش آزمون و خطا، دستگاهی برای سوزاندن لنگه های علف خشک جهت تولید انرژی برای خشک کردن ذرت درست کرده است.

ریگونی در هنگام توضیح دربارۀ ساختن آسیاب بادی، طرز کار آن، و این که هم در پول و هم در انتشار دی اکسیدکربن صرفه جویی می کند، هیجان زده می شود. با سوزاندن علف وحشی او حدود 1000 گالن (3800 لیتر) پروپان در روز در فصل خشک کردن ذرت در پاییز، صرفه جویی می کند. قیمت پروپان دست کم گالنی 2 دلار است و برای همین، صرفه جویی خوبی است.

در حالی که مبلغ پس انداز اهمیت دارد، خصوصا برای کشاورزان، برای ریگونی بخش مهمی از سوزاندن علف وحشی متقاعد کردن دیگران در اختصاص وقت و پول به ایجاد منابع دیگر انرژی تجدید پذیر و بازار آن است.

ریگونی می گوید، عرضه و تقاضا، امری است  که کشاورزان با آن به خوبی آشنایی دارند، او اضافه می کند، من عقیده دارم همگی ما باید اقدامی در جهت رفع بحران انرژی بکنیم.

گیل کالینوسکی  نویسنده ای آزاد و ناشر است که در واپینگرزفالز[10]، واقع در ایالت نیویورک زندگی می کند. او خبرنگاری با بیش از 25 سال تجربه است و مطالبی دربارۀ انرژی، املاک تجاری، و موضوع های دیگر اقتصاد تجاری برای نشریه ها، تارنماها و مجلات تجاری تألیف کرده است.

[1] Gail Kalinoski

2 Steve Rigoni

3 Pavilion

4 Ron Stimmel

5 Jiminy Peak Mountain

6 Hancock

7 Ernie Pritchard

8 Erie

9 biomass

[1]0 Wappingers Falls