شاید بارزترین نمونۀ تأثیر افکار عمومی بر شیوۀ کار دولت آمریکا، رشد ناگهانی جنبش محیط زیست به عنوان یک نیروی قدرتمند سیاسی در آن دوره باشد. حفاظت از منابع طبیعی، انگیزۀ بسیاری از فعالان سیاسی از اواخر قرن نوزدهم بوده است، مخصوصا هنگامی که جان موییر[1]، فعال محیط زیست اهل کالیفرنیا، برای حفاظت از مناطق بیابانی، فعالیت هایی جهت بنیاد کلوب سیرا[2] را به عنوان یک سازمان رایزنی مردمی آغاز کرد.

موج این نهضت، در دهۀ 1960 و بعد از انتشار کتاب پرفروش بهار بی صدا، نوشتۀ ریچل کارسون[3]، زیست شناس دولتی، در مسیر تازه ای افتاد. کارسون در این کتاب هشدار داده بود که استفادۀ فزاینده از مواد دفع آفات شیمیایی موجب وارد آمدن صدمۀ جبران ناپذیری به پرندگان، گونه های دیگر، و محیط زیست است. او می گفت این مواد ممکن است سلامت انسان را هم تهدید کند. صنایع شیمیایی، کارسون را به عنوان هوچی و آشوبگر مورد حمله قرار داده و ادعای او را زیر سؤال بردند. اما هشدارهای او، که رسانه ها هم پوشش خوبی به آن می دادند، از حمایت شهروندان و دولت آمریکا برخوردار شد. این جنبش منجر به ممنوعیت گستردۀ استفاده از سم د.د.ت.[4] و تشکیل سازمان حفاظت از محیط زیست آمریکا (EPA) در سال 1970، برای به اجرا در آوردن مقررات نظارتی دولت در مورد محیط زیست شد.

برخلاف سازمان های مستقلی که در دهۀ 1930 شکل گرفتند، EPA  به عنوان بخشی از قوۀ مجریه تشکیل شد و تحت فرمان رییس جمهور بود. این رویکرد بعدا از سوی سازمان های جدید دیگر هم دنبال شد، مانند ادارۀ امنیت شغلی و بهداشت (OSHA) که در سال 1970 و برای پیشگیری از سوانح هنگام کار و بیماری تشکیل شد، و نیز کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی که در سال 1972 و برای نظارت بر محصولات غیر ایمن شکل گرفت. به دلیل افزایش قدرت کنترل رییس جمهور، سیاست های نظارتی این سازمان ها غالبا با روی کار آمدن یک رییس جمهور تازه دچار تحول می گردد.

مقررات نظارتی فدرال در کاهش خطراتی که تهدید کنندۀ سلامت کارگران بخش صنعت و کشتی سازی هستند، تأثیر به سزایی داشته است؛ نیز در ارتقای سلامت داروها و بی خطر بودن اسباب بازی های کودکان، و وسایل نقلیۀ موتوری؛ همچنین بهبود وضع پاکیزگی  دریاچه ها و رودها، و کیفیت هوا. OSHA  به عنوان مثال، از کارفرمایان می خواهد که یک محیط کاری "عاری از خطرات شناخته شده" که ممکن است باعث مرگ یا ناراحتی های جدی شود، فراهم کنند. قوانین  OSHAغالبا در پی درخواست اتحادیه های کارگری جهت کنترل محیط کارکارگرانی که در معرض مواد شیمیایی صنعتی خطرناک قرار دارند که ممکن است باعث ابتلای آنان به سرطان گردد، از سوی دولت به اجرا درمی آید.

مباحثات پیرامون این مقررات نظارتی معمولا موضوع هایی چون وجود شواهد کافی علمی برای توجیه اقدامات دولت و این که آیا هزینه ای که برای رعایت این موارد از سوی صاحبان صنایع و مصرف کنندگان پرداخت می شود  به لحاظ زیست محیطی جبران کننده هست یا نه را در بر می گیرد. بحث منتقدان ریچل کارسون، اعم از دانشگاهیان و صاحبان مشاغل این بود که من باب مثال، ممنوعیت استفاده از ددت موجب محرومیت از مناسب ترین سمی بود که برای مبارزه با پشه های مالاریا به کار می رفت. در آن زمان، کارسون عقیده داشت که استفاده از سم د.د.ت. باید کنترل شده باشد نه این که به کلی ممنوع گردد، و هر چند برخی مسائل علمی و اقتصادی هنوز مورد بحث قرار داشت، نوک پیکان مباحث عمومی را متوجه مقررات پیشگیرانۀ دولت برای رسیدگی به تهدید های جدی می کرد. مباحث کنونی دربارۀ تغییرات جوّی در چنین وضعیتی قرار دارد.

همان گونه که تاریخ نگاران مشاهده کرده اند، اولویت های اقتصادی و اجتماعی دولت آمریکا غالبا مسیر مستقیم و مستقلی را طی کرده اند، اما برای انتخاب میان مقررات نظارتی بیشتر و رشد اقتصادی با حذف این مقررات، از نوسان های افکار عمومی دنباله روی شده است. در دهۀ 1960، دورانی که مردم آمریکا وضعیت موجود خیلی از مسائل را زیر سؤال برده بودند، بسیاری مایل بودند دیدگاه صاحبان صنایع در مباحثه پیرامون مقررات سموم دفع آفات نادیده گرفته شود و از مداخلۀ دولت فدرال در حفاظت از محیط زیست طرفداری می کردند. در دهۀ 1980، افکار عمومی بار دیگر جهت عکس را در پیش گرفت.