DCSIMG
Skip Global Navigation to Main Content
کوتاه و خواندنی

رویا همچنان باقی است و کار کماکان ادامه دارد

17 ژانويه 2014
سخنرانی تاریخی مارتین لوتر کینگ جونیور

سخنرانی تاریخی مارتین لوتر کینگ جونیور

سخنرانی بود که جهان نمی تواند از یاد ببرد. در 28 اوت 1963، حدود 250 هزار نفر به سوی بنای لینکلن در واشنگتن راهپیمایی کردند و در آنجا سخنرانی از مارتین لوتر کینگ جونیور شنیدند که در اعصار طنین انداز می شد.

کینگ در این سخنرانی که به نطق "رویایی دارم" معروف شد، با شور و حرارت تمام، مطالبات جنبش حقوق مدنی ایالات متحده را تبیین کرد که همانا حقوق برابر برای تمامی شهروندان، صرفنظر از رنگ پوستشان بود.

برخی تاریخ نگاران معتقدند که سخنرانی کینگ که در یکی از بزرگترین تظاهرات برای حقوق مدنی تاریخ ایالات متحده ایراد شد، از آن برهه های نادر بود که مسیر یک کشور را تغییر داد و زمینه را برای ایجاد تحول در قوانین و زندگی در آمریکا فراهم کرد.

دوروتی هایت، رئیس بازنشسته شورای ملی زنان سیاه پوست، در سال 2005 نوشت: "روز بسیار آرامی بود. دریایی از چهره های سفید و سیاه پارک ملی را فرا گرفت." هایت که از مسئولان سازماندهی این راهپیمایی بود در جایگاه مخصوص پشت سر کینگ نشسته بود. او نوشت: "آن لحظه، به نظر من، نه تنها برای تاریخ حقوق مدنی ایالات متحده، بلکه برای تاریخ آمریکا تعیین کننده بود. و به عزم و اراده ای جدید برای حرکت به سوی برابری، آزادی و اشتغال بیشتر برای افراد رنگین پوست منجر شد."

هایت نوشت: "آنچه واقعاً در مورد آن راهپیمایی، و آن سخنرانی قابل توجه بود این بود که برخوردها را تغییر داد. ابراز برحق انزجار نسبت به تبعیض نژادی پس از آن راهپیمایی شایع شد. به آغاز دورانی منجر شد که مملو از امید و سرشار از موفقیت بود. این را می شد احساس کرد."

پرزیدنت لیندون جانسون کمتر از یک سال پس از آن راهپیمایی، قانون حقوق مدنی مصوب 1964 را امضا و برای اجرا ابلاغ کرد و به موجب آن، تبعیض در اماکن عمومی مانند هتل ها و رستوران ها و در استخدام ممنوع شد. و تصویب قانون دفاع از حقوق رأی دهندگان در سال بعد، متضمن عمل آزادانه سیاه پوستان به حق رأی خود شد.

در سال 1968، قانون مسکن عادلانه با هدف رفع تبعیض در خرید و اجاره مسکن مورد تصویب قرار گرفت. این قانون سپس با سیاست های جدیدی مانند سیاست تبعیض مثبت تکمیل شد که هدف آنها جبران بی عدالتی هایی بود که در گذشته نسبت به سیاه پوستان انجام شده بود.

این تغییرات قانونی برای برخی مردم آمریکا بیش از اندازه سریع بود و جوامع مختلف کشور در همگام ماندن با آنها با مشکل مواجه شدند. بر اساس نتایج یک نظر سنجی که در سال 1963 توسط مجله نیوزویک انجام شد، 74 درصد سفیدپوستان معتقد بودند که روند ادغام و یکپارچگی نژادی "بیش از اندازه سریع" بود و این دیدگاهی است که امروز، با توجه به اینکه نگرش ها بسیار تغییر کرده است تکان دهنده به نظر می رسد. بر اساس نتایج یک نظر سنجی روزنامه نیویورک تایمز ، 93 درصد مردم سفید پوست در سال 2000 می گفتند که حاضرند به یک نامزد ریاست جمهوری سیاه پوست با صلاحیت رأی دهند. و 80 درصد نیز گفتند برایشان مهم نیست که همسایه شان سفید پوست باشد یا سیاه پوست.

رویایی که کینگ در آن راهپیمایی در واشنگتن بیان کرد اکنون در متن عرصه سیاست در آمریکا است. زادروز او یک تعطیلی ملی است و مردم آمریکا در آن روز از اندیشه ها و از یاد و خاطره او تجلیل به عمل می آورند. در تجلیل از میراثی که از او بر جای مانده است، یادبودی در پایتخت کشور در نزدیکی بناهای یادبود آبراهام لینکلن، توماس جفرسون و فرانکلین دلانو روزولت بنا شده است.

رویای کینگ که تحقق برابری نژادی و مبارزه برای عدالت بود از مرزهای ایالات متحده فراتر رفته اند. او با سفر به کشورهای مختلف جهان از "جامعه عزیز" مورد نظر خود سخن گفت و نژاد پرستی را اهریمنی در سراسر جهان دانست. او در سال 1964 برنده جایزه صلح نوبل شد.

کینگ در کتاب خود تحت عنوان از اینجا به کجا: هرج و مرج یا وحدت که در سال 1967 منتشر شد، نوشت: "یکی از ضرورت های اخلاقی دوران ما این است که باید در سراسر جهان با عزم راسخ تلاش کنیم تا آخرین بقایای نژاد پرستی را حذف کنیم ... نژاد پرستی یک پدیده صرفاً آمریکایی نیست. چنگال شرور آن حد و مرز جغرافیایی نمی شناسد."

کینگ حتی در همان روزی که سخنرانی "رویایی دارم" را ایراد می کرد و به ویژه مردم آمریکا را مورد خطاب قرار می داد، از تأثیری که آن راهپیمایی و پیام آن در سراسر جهان داشت آگاه بود. او در حالی که تصویر این گردهمایی فوق العاده به تلویزیون های آنسوی مرزها و اقیانوس ها مخابره می شد، گفت: "هرکس که به ظرفیت بشر برای اصلاح خود اعتقاد داشت، برای لحظه ای نسبت به آینده نژاد بشر امیدوار و مطمئن شد."

هایت در مورد معنی و مفهوم جهانی حوادث روز 28 اوت 1963 گفت: "در این 40 سال اخیر در هر جای جهان که بوده ام، برایم باورنکردنی است که مردم چقدر درباره جنبش حقوق مدنی و دکتر کینگ اطلاع دارند،و در برخی موارد با جزئیات مشخص همراه است. چشمان همه دنیا در آن روز به ما بود." وی گفت: "آن راهپیمایی هم روی جهانیان و هم روی مردم آمریکا تأثیر گذاشت."