واشنگتن- ماشین هایی که آدامس های گِرد بیرون می دهند، به صورت یک وسیلۀ غیر محتمل برای ورود ازیکویل اولورا به دانشگاه در آمدند. او اکنون به دیگر کودکان نیازمند کمک می کند تا آیندۀ بهتری برای خود بسازند.

ثبت نام در دانشگاه برای بسیاری از جوانانی که در محلۀ خشن اولورا در لوس آنجلس زندگی می کردند امر چندان مسلمی نبود. ولی وقتی اولورا 11 سال بیشتر نداشت از پس انداز خود به منظور خریدن چیزی که راهی به روی او برای پرداخت شهریۀ دانشگاه گشود، استفاده کرد. او یک ماشین دست دوم توزیع آدامس های گلوله ای خرید و مغازه داری را در محله متقاعد کرد که به وی اجازه دهد دستگاهش را جلو دکان او بگذارد، تا از آن طریق به هزینۀ دانشگاه او کمک شود. مغازه دار با بی میلی فقط به شرط این که اولورا نمره های خوبی بگیرد قبول کرد و پولی هم از او نخواست.

سود اولورا از آن دستگاه به وی اجازه داد دستگاه های دیگری بخرد و عزم راسخ او به صرفه جویی برای دانشگاه مغازه داران دیگر را به دادن اجازه برای این که ماشینها در مغازه هاشان گذاشته شود، متقاعد ساخت. مدت چندان زیادی نگذشت که اولورا صاحب 20 ماشین توزیع آدامس های گلوله ای شد و از در آمد حاصل از آنها برای این که او بتواند تحصیلات خود را در دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز دنبال کند استفاده کرد.

اما ناراحتی های خانوادگی او را به ترک مدرسه ناگزیر ساخت. این انقطاع نا خوشایند به صورت فرصتی برای او در آمد، به این معنی که در سال 2005 به وی پیشنهاد شد که در ستاد انتخاباتی رامون ویلاریاگوزا که پس از گذشت 130 سال به عنوان نخستین شهردار مکزیکی تبار لوس آنجلس انتخاب شد، کار کند. تجربۀ کار در ستاد انتخاباتی بنا به گفتۀ اولورا برای او به منزلۀ یک "صیقل حرفه ای" بود.

اولورا به دانشگاه بازگشت و به دریافت دانشنامه ای در مدیریت بازرگانی و اقتصاد توفیق یافت.

او بعد از کار با یک شرکت بزرگ خدمات و مشاورۀ مالیاتی در سان فرانسیسکو، تصمیم گرفت بار دیگر مهارتهای کارآفرینی خود را با بازگشت به لوس آنجلس و برپا ساختن "بنیاد آدامس گلوله ای"، که به کودکان مدارس مهارتهای کسب و کار می آموزد بیازماید.

اولورا که اکنون 28 سال دارد گفت: "من هنگام کودکی هرگز فکر نمی کردم که این کار به جایی خواهد رسید." او ماشین "آدامس گلوله ای" و دیگر دستگاه های توزیع تنقلات خود را که هم اکنون به 15 دانش آموز بین 11 تا 18 ساله برای راه انداختن کسب و کارهای کوچک یاری می دهد، به عنوان کمک هدیه کرد.

برای اولورا این مسیر تازه به این معنی بوده که آپارتمانش را هم هدیه کند و خودش برای زندگی نزد پدر و مادرش برود، زندگی خود را از راه داد و ستد در بورس اوراق بهادار در نخستین ساعات صبح بگذراند و بقیۀ اوقات روز را برای ادارۀ بنیادش صرف کند. کارآموزان و افراد داوطلب او برای ادارۀ روزانۀ عملیاتش کمک می کنند.

دانش آموزانی که از کمک بنیاد بهره می برند باید خوب درس بخوانند تا بتوانند سود حاصل از ماشین ها را برای خود نگهدارند، اما اگر این شرط را بر آورند، اجازه دارند سود های خود را برای شروع کسب و کار متعلق به خودشان به کار اندازند یا آن را برای شهریۀ دانشگاه پس انداز کنند.

بیشتر دانش آموزانی که در این کار مشارکت دارند آمریکاییان هیسپانیک تبار هستند؛ برخی هم به دیگر گروههای قومی یا اقلیت های نژادی تعلق دارند. اولورا گفت: "آدامس ها در دستگاه آدامس گلوله ای رنگهای متفاوتی دارند و من فکر می کنم ما این گوناگونی را در سازمان خود به کار می بریم."

اشتیاق اولورا برای یاری رساندن به جوانان به منظور توسعۀ شمّ کسب و کارشان از طریق ماشین بی مقدار آدامس گلوله ای به بنیادش کمک کرد تا برندۀ جایزۀ بزرگ نشریۀ کسب و سرمایۀ لوس آنجلس شود. در نتیجه، بنیاد اخیرا به 43 دانشجو از ناحیۀ لوس انجلس بورسهای دانشگاهی داد.

اولورا امیدوار است بنیاد آدامس گلوله ای خود را به سرتاسر کشور توسعه دهد. یک برنامۀ آزمایشی سال آینده در دالاس به راه خواهد افتاد.

اولورا گفت: "من فکر نمی کنم بازار آدامس گلوله ای اشباع خواهد شد. فکر میکنم هر آمریکایی بتواند با ماشین آدامس گلوله ای ارتباط برقرار کند. وقتی شما دکمه را فشار می دهید شادمانی کوچکی حس می کنید.

و بنا به گفتۀ او، هر آدامس گردی که از طریق بنیاد آدامس گلوله ای خریداری می شود، دانش آموز دیگری را به سوی یک آیندۀ بالاتر پیش می راند.