چرا کنوانسیون های ملی سیاسی تشکیل می شوند؟
در طول یک قرن گذشته روند برگزاری کنوانسیون های ملی سیاسی تحول یافته است، اما هدف از تشکیل آنها همان است که بود: معرفی نامزد های ریاست جمهوری و تعیین اهداف و الویت های حزب.
اولین کنوانسیون سیاسی در سال 1831، توسط حزب مخالف ماسون، در سالنی در بالتیمور، برای انتخاب نامزد انتخاباتی خود و نوشتن چارچوبی که حول آن رقابت کنند، تشکیل شد. سال بعد از آن دموکرات ها برای انتخاب نامزد منتخب خود در همان سالن تشکیل جلسه دادند. از آن هنگام، احزاب عمده و اکثر احزاب کوچک، کنوانسیون های ملی معرفی کنندۀ نامزدهای خود را با حضور نمایندگان ایالات، برای انتخاب نامزدهای ریاست جمهوری و معاون ریاست جمهوری و توافق بر سر خط مشی خود در انتخابات، برگزار کرده اند.
کنوانسیون های تشکیل شده در قرن 19 و اکثر کنوانسیون های قرن 20، با وجود شرکت اعضای وفادار حزب، توسط رهبران ایالتی هر حزب کنترل می شد. این "رؤسای" سیاسی از نفوذ خود برای دست چین کردن هیئت های اعزامی به کنوانسیون از ایالت، که به انتخاب نامزد منتخب ریاست جمهوری کمک می کرد، استفاده سود می جستند. مخالفان این سیستم خواهان اصلاحاتی بودند تا به رای دهندگان معمولی اجازه رای دادن برای انتخاب نمایندگان کنوانسیون داده شود. این امر به برگزاری انتخابات مقدماتی منجر شد. در سال 1916، بیش از نیمی از ایالت ها انتخابات مقدماتی برگزار کردند. سیستم انتخابات مقدماتی در خلال جنگ جهانی اول متوقف شد ولی پس از جنگ جهانی دوم طرفداری از آن باردیگر افزایش یافت. (برای اطلاعات بیشتر در این مورد به مقاله اینترنتی"Delegate System Aims to Give Nominating Power to the People.") مراجعه کنید.
کنوانسیون های سیاسی اولیه پرشور، پر منازعه، و پر از نطق هاو بحث های طولانی بود، اما در همان حال بخش اعظم کار توسط رهبران حزبی و حامیان عمده، در جلسات خصوصی معروف به "اتاق های مملو از دود" که در نهایت به یک کلیشه سیاسی آمریکائی – تبدیل شد، انجام می گرفت.
از آنجائیکه اکنون برگزیدگان انتخابات مقدماتی و انجمن های حزبی تعین می کنند که نمایندگان به چه کسی رای بدهند، معمولاً نامزدهای ریاست جمهوری ماه ها قبل از تشکیل کنوانسیون شناخته می شوند، و رای گیری در کنوانسیون، هر چند به صورت یک اصل مهم باقی مانده است، ولی به شکل تشریفاتی انجام می گیرد، این کار برای معرفی رسمی نامزد حزب، نمایش وحدت حزب، و شروع مبارزات انتخاباتی صورت می گیرد.
در ابتدا، نامزدهای ریاست جمهوری خود را از کنوانسیون دور نگه می داشتند، ولی فرانکلین دی روزولت این سنت را در سال 1932شکست. در کنوانسیون های امروزین، ایراد نطقی از سوی نامزد منتخب به عنوان نقطۀ اوج کار تلقی می شود. (برای اطلاعات بیشتر در این مورد نگاه کنید به مقاله اینترنتی
کنوانسیون های سال 2012 چه وقت و در کجا برگزار می شوند؟
دموکرات ها از 3 تا 6 سپتامبر کنوانسیون خود را در شارلوت، کارولینای شمالی(Charlotte, North Carolina) برگزار خواهند کرد. گردهمآیی جمهوریخواهان در 27 تا 30 اوت در تامپا، فلوریدا (Tampa, Florida) صورت خواهد گرفت. انتظار می رود، بیش از 35 هزار نفر ، شامل اعضای حزب، نمایندگان، روزنامه نگاران، نیروهای امنیتی و دیگر کارکنان خدماتی، به هر یک از این شهر ها واردشوند و برای آنها میلیون ها دلار درآمد ایجاد کنند.
برنامۀ زمان بندی شدۀ یک کنوانسیون به طور معمول چگونه است؟
برنامۀ زمان بندی شدۀ دقیق هر کنوانسیون در هر سال و برای هر حزب تغییر می کند. وارد شدن تلویزیون بسیاری از سنت های کنوانسیون را تغییر داد. احزاب اکنون بزرگترین مراسم خود و مهمترین سخنرانی ها را برای ساعات پر بیننده تلویزیون (ساعت 8 تا 11 شب به وقت شرقی) زمان بندی می کنند.
در طول هفته، رهبران و نمایندگان، گردهمآئی های غیر رسمی و نشست کمیته های رسمی خود را در پشت صحنه برگزار می کنند. برنامه ریزی بیشتر فعالیت های رسمی کنوانسیون غالبا در آخرین دقایق صورت می گیرد، با این همه، زمان بندی تقریبی برنامه احتمالاً به شرح زیر دنبال می شود:
روز اول: رسمیت کنوانسیون توسط رئیس حزب اعلام می شود، و رهبران مهم محلی نطق های خوش آمد ایراد می کنند. اعضای کمیته مقررات برای نهائی کردن روش پیگیری موضوعات مانند اعتبار نمایندگان تشکیل جلسه می دهند. اعضای مهم حزب، مانند رئیس فعلی و یا کسانی که در حزب به عنوان "ستارگان در حال طلوع" ارزیابی می شوند، هنگام غروب سخنرانی خواهند داشت. یکی از ستارگان رو به طلوع حزب دموکرات در کنوانسیون سال 2004 باراک اوباما، نامزد مجلس سنا بود.
روز دوم: کارهای معمول کمیته ادامه می یابد. رهبران حزبی برای تدوین خط مشی سازمانی حزب تشکیل جلسه می دهند، بیانیه ای در باره فلسفه سیاسی و اهداف چهار سال آینده تنظیم می شود. پیش نویس خط مشی حزبی معمولاً از قبل از تشکیل کنوانسیون توسط کمیته ای تدوین می گردد، ولی این پیش نویس برای بحث و بازنگری در کنوانسیون مطرح می شود. در غروب سخنرانی های بیشتری انجام می گیرد.
روز 3: گاهی اوقات بقیۀ بحث در باره خط مشی حزبی به این روز کشیده می شود، اما مراسم اصلی در این روز، معرفی رسمی نامزد ریاست جمهوری است. یکی از اعضای حزب نامزد را معرفی می کند، نمایندۀ دیگری، نامزد او را مورد تأیید قرار می دهد؛ سپس رای گیری با درخواست از نمایندگان هر ایالت برای رای دادن، آغاز می شود. از آنجائیکه آاکثریت آراء نمایندگان، از قبل بر اساس نتایج انتخابات مقدماتی یا مجمع حزبی، به یک نامزد خاص تعلق است، بنابراین نتیجه رای گیری به ندرت غیر مترقبه و غافلگیر کننده خواهد بود. در سال های اخیر، کسانی که به عنوان نفر همراه با نامزد ریاست جمهوری [نامزدهای معاونت ریاست جمهوری]برگزیده می شوند، در شب سخنرانی کرده اند.
روز 4: نامزد معاون ریاست جمهوری به صورت رسمی معرفی می شود. در غروب، اوج فعالیت های چهار روز گذشته، سخنرانی پذیرش نامزدی از سوی نامزد منتخب ریاست جمهوری است. در سال 2008، نامزد منتخب ریاست جمهوری تصمیم گرفت سخنرانی پذیرش نامزدی را در سالن کنوانسیون انجام ندهد. به جای آن باراک اوباما سخنرانی خود را دراستادیوم یک زمین فوتبال درنزدیکی محل کنوانسیون که گنجایش تعداد بیشتر جمعیت را نسبت به محل کنوانسیون داشت، انجام داد.
آیا در کنوانسیون های 2012 چیز متفاوتی وجود دارد؟
دموکرات ها قول داده اند که کنوانسیون آنها "آزاد ترین و دسترس پذیرترین کنوانسیون در تاریخ" باشد، در حالیکه جمهوری خواهان قول " یک کنوانسیون بدون دیوار" را داده اند. برای اطلاعات بیشتر نگاه به تارنماهای رسمی احزاب در Democratic National Convention و
Republican National Conventionرجوع کنید.
