نیویورک- بتازگی در  یک غروب ماه فوریه، دوستداران فیلم ، نه به خاطر آخرین فرآوردۀ پربینندۀ هالیوود، بلکه برای اینکه بتوانند نگاهی به درون دنیای سینمای ایران که بندرت دست  می دهد بیندازند، در سینمایی واقع در بخش پایین منهتن گرد آمدند.

میزبانی این رویداد را که با عنوان "ایران در عرصۀ فیلم: همایشی دربارۀ فرهنگ، سیاست، و زندگی  روزانه در سینمای مستند ایران" عرضه شد، دانشگاه نیویورک NYU)  در مشارکت با Link TV، یک شبکۀ آمریکایی غیر انتفاعی تلویزیون ماهواره ای که بر مسائل بین المللی تمرکز دارد، به عهده داشت.  "ایران در عرصۀ فیلم" چنان جمعیتی را به خود جلب کرده بود که بسیاری از حاضران مجبور شدند بخش های گزیده ای از فیلم ها و بحث میز گرد مربوط به آنها را در یک نمایشگاه هنری در همان نزدیکی از طریق تلویزیون مدار بسته ببینند.

علی میرسپاسی استاد جامعه شناسی دانشگاه نیویورک و مدیر طرح مطالعات ایرانی دانشگاه به حضار خوشامد گفت. او توضیح داد که علیرغم تنش سیاسی در سطح بین المللی، پیام رویداد، یک پیام تفاهم است. وی گفت: "این فیلمها و مستندها به وسیلۀ شمار فراوانی از مردمی که بسیار سخت تلاش کرده اند فراهم آمده است... پیام آنها سرشار از عشق، دوستی و توانمندسازی فرهنگی است."

Link TV با مشارکت بخش برنامه های تلویزیونی خود به نام "پلی به سوی ایران" که در آن پریسا سلطانی دربارۀ فیلمهای مستند با کارگردانان این فیلمها گفتگو می کند،  به سازمان دادن این برنامه کمک کرد. چندین نمونه از این فیلمهای مستند در درسترس قرارداشتند.

پل میسن، رئیس LinkTV در سخنان آغازین خود موضوع پیوند میان فرهنگها را بسط داد.  وی گفت:"متاسفانه ما در حال حاضر شاهد گفتمانهایی بی اندازه زیادی در رسانه ها هستیم که براستی با بخش عمده ای از واقعیت بی ارتباطند." بنا به گفتۀ او، پلی به سوی ایران که کار خود را در 2007 آغاز کرد برای کمک به تماشاچیان برای دیدن "گونه گونگی زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی در ایران"  فیلمهای فراوان مستقلی را گرد آورد.

این برنامه در همان حال برخی از عناصر زندگی در ایران را که پیش از این دیده نشده بودند به اشتراک گذاشت، و از افزایش اخیر توجه بین المللی به فیلمهای ایرانی تمجید به عمل آورد.  برخی از بحث ها بر روی فیلم "یک جدایی" اثر اصغر فرهادی که در جشنوارۀ فیلم  برلن به عنوان بهترین فیلم خارجی برگزیده شد تمرکز داشت. این فیلم همچنین برای دریافت جوایز هشتاد و چهارمین آکادمی که به عنوان  اسکار شهرت دارد و در 26 فوریه اعلام خواهند شد، نامزد شده است.

حاضران در رویداد نیویورک همچنین چندین فیلم مستند را که در برنامۀ سریال  LinkTV به نام پلی به سوی ایران Bridge to Iran series  عرضه می شوند و از طریق تلویزیون ماهواره ای و اینترنت نیز در دسترس عموم قرار دارند تماشا کردند.

پس از نمایش بخش های گزیده، شرکت کنندگان در میز گرد پیرامون فرهنگ ایران و ارتباط آن با سینما به بحث پرداختند.

نگار متحده، استاد ادبیات و مطالعات زنان در دانشگاه دوک پیرامون رابطۀ موجود میان نهادهای انسانی و فن آوری فیلم درایران و نیز آنچه که وی از آن عنوان "زمینه های عدم امکان زیست" زیر سلطۀ جمهوری اسلامی، بویژه برای زنان یاد کرد، سخن گفت. وی دربارۀ این که چگونه نوارهای صوتی، تلفن های همراه و یوتوب و دیگر فناوری ها در اعتراضاتی که طی دهه های تغییر در ایران به وقوع پیوسته نقش ایفا کرده اند، توضیحاتی ارائه کرد.

مریم خاکی پور، فیلمساز، دربارۀ ریشه های فیلم مستند خود به نام سیاه بازی سخن گفت.این فیلم داستان آخرین "بنگاه های شادی" باقی مانده در ایران را که به صورت ارتجالی در خیابانها نمایش برگزار می کنند و نمایش های آنها انتقادات گزنده ای نیز نسبت به دولت در بر دارد، باز می گوید.  خاکی پور که از طریق مترجم صحبت می کرد گفت، " این تئاتر بود که با طبقۀ فرودست جامعه ارتباط  داشت و اگر خنده ای ایجاد می کرد، این خنده تنها خندۀ تفریح نبود. این خنده ای بود که [مردم را] به فکر وا می داشت."

خاکی پور همچنین به  تجربۀ خود در ساختن سیاه بازی اشاره کرد. وی دراین باره گفت: "من فیلم را برای بسیاری از منتقدین خارجی فرستادم ... و از هنرپیشگان برای اجرای نمایش [به مدت دو ماه] و سپس دوسال در پاریس دعوت به عمل آمد که طی آن ما ماجراهای زیبایی داشتیم."

یکی از حاضران پرسید که آمریکایی ها چگونه می توانند از سازندگان فیلم در داخل ایران پشتیبانی کنند. پرشنگ وزیری، فیلم ساز و تولید کننده در پلی به سوی ایران پاسخ داد: "هنگامی که ما فضایی برای تبادل آراء بگشاییم، این یک گام مثبت عمده است. همینقدر که امسال یک فیلم ایرانی به اسکار دعوت شده، به خودی خود از سینما حمایت می کند و فضایی را ...برای ما  می گشاید تا دولت را به چند گام عقب نشینی از سیاستهای سرکوبگرانۀ خود در قبال هنرها وادارد."