واشنگتن – وقتی لوئیس کارول، نویسندۀ بریتانیایی، در سال 1885 ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب را می نوشت، در کتاب "گردهمایی -رقابت" با لحن طنزآلودی از یک جریان بومی سیاسی در آمریکا یاد کرد . این جریان که توسط دودو [یکی از چهره های داستان آلیس در سرزمین عجایب]سازمان دهی شده بود هیچ ضابطۀ منطقی نداشت. با نشان دادن یک علامت، گروه ناهمرنگی از حیوانات در جهات مختلف شروع به دویدن می کردند. وقتی دودو اعلام کرد که مسابقه تمام شده است، شرکت کنندگان پرسیدند، "پس برنده چه کسی است؟" دودو پس از مدت طولانی فکر کردن، پاسخ داد، "همه برنده اند، و همگی باید جایزه داشته باشند."
برای یک شخص ناآشنا، گردهمایی [سران حزبی] ممکن است به همان اندازه "گردهمایی -رقابت" کارول بی معنا به نظر آید: دودو به آلیس می گوید، "بهترین راه توضیح آن این است که شخص خود این کار را انجام دهد." در واقع، گردهمای های حزبی همه برای انجام کار صورت می گیرند: اختصاص وقت شخصی، صحبت کردن، تصمیم گیری و صف آرایی مجدد طرفداران وقتی که نامزد مورد علاقه شان نتوانسته باشد از حمایت کافی برای "داشتن امکان موفقیت" برخوردار باشد.
نام “Caucus“ که در اصل به معنای یک نشست محلی است واژه ای متعلق به سرخ پوستان آمریکا است و برای گردهمایی رهبران قبایل به کار گرفته می شود. در سیاست انتخاباتی ایالات متحده، قبایل احزاب سیاسی هستند: رهبران آن، فعالان حزبی و شهروندان علاقه مند هستند. آیوا در تاریخ 3 ژانویه 2012 اولین حوزۀ انتخاباتی در میان 21 حوزه (ایالات و قلمروها) است که یک رشته گردهمایی از سران برای انتخاب نامزدی که ایالتها شان در دهمایش های سیاسی ملی سال 2012 خود مورد حمایت قرار خواهند داد تشکیل می دهند.
اکثر ایالت ها از انتخابات مقدماتی مشخص تری استفاده می کنند: شهروندان رأی می دهند و نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورد برنده است.
گردهمایی [سران حزبی] یک رسم بالقوه گیج کننده است که به عنوان عجیب ترین رفتار سیاسی آمریکایی با هیئت انتخاب کنندگان به رقابت برمی خیزد. هر دوی آنها به روزهای نخستین تشکیل این کشور، قبل از این که انتخابات مقدماتی در اوایل قرن 20 به وجود بیاید، باز می گردند. طرز عمل گردهمایی [سران حزبی] از ایالتی به ایالت دیگر و از حزبی به حزب دیگر فرق می کند.
عنصر مشترک گردهمایی های [سران حزبی] صحبت است. حمایت کنندگان جمع می شوند تا از نامزد خود دفاع کنند و سایرین را متقاعد سازند که همین کار را انجام دهند. دیوید ردلاسک، استاد علوم سیاسی و مدیر موسسۀ نظر سنجی هاوکی دانشگاه آیوا می گوید، در آیوا، "دموکرات ها به صورت علنی در گردهمایی [سران حزبی] رای می دهند، در حالی که جمهوری خواهان رأی مخفی می گیرند – و دموکرات ها باید حاضر باشند نام نامزد مورد علاقۀ خود را به صورت علنی اعلام کنند، که این روش در صحنۀ سیاست آمریکا کاری غیر معمول است." این رأی گیری می تواند میزان پیشرفت نامزد ریاست جمهوری را پیش از تشکیل گردهمایی [سران حزبی] دنبال کند.
امروز، مادری که کار می کند می تواند در کنار یک فعال یک حزب در گردهمایی شرکت کند، اما روال آن همیشه بدین منوال نبوده است. طبق گفتۀ کاری کاوینگتون، متخصص دیگر انتخابات دانشگاه آیوا، در ابتدا، فقط مجریان احزاب تصمیم می گرفتند چه کسی نامزد شود. وی می گوید، "وقتی در دهه های 1820 و 1930 احزاب به عنوان عاملان سیاسی تثبیت شدند، آنها به جای این که بگذارند مردم خودشان دست به کار شوند، خویش را به عنوان این که از طرف مردم عمل می کنند دست به کار دیدند. بنا به اظهار وی، احزاب به موضوع تعیین نامزدها به عنوان یک "امر سازمانی خصوصی" نگاه کردند و به نظر آنها" تا زمان انتخابات عمومی دخالت دادن مردم انتخابات واقعا هیچ ضرورتی نداشت."
این روند در سال 1972 تغییر کرد و آن هنگامی بود که حزب دموکرات از هیأت های ایالتی خواست از نظر خصوصیات جمعیتی نمایندۀ رأی دهندگان خود باشند. کانویگتون می گوید، "حضور نمایندگان گروه هایی که قبلاً کنار گذاشته می شدند باعث شد که این فرایند باز تر و علنی شود." حزب جمهوری خواه نیز بزودی از همین روش پیروی کرد و و گرده همایی سران ایالتی و رأی دهندگان حالتی دموکرات به خود گرفت.
این نمونه ای از چگونگی تحول نهادهای سیاسی آمریکایی برای انعکاس بخشیدن به صدای مردم است، فرآیندی که در قانون اساسی گنجانده نشده بود. پدران بینانگذار حافظ دموکراسی نوپای خود بودند. کاوینگتون می گوید، "رهبران کشور ما نسبت به شهروندان معمولی بی اعتماد بودند. می ترسیدند که آنها بیشتر تمایل به این داشته باشند که به جای محاسبات منطقی، بر اساس احساسات نسنجیده عمل کنند."
دموکرات ها از نظر پیچیدگی همایش های سران از جمهوری خواهان نیز پیشی گرفته اند. اگر بخواهیم به صورتی ساده این مسئله را توضیح دهیم، همایش سران دموکرات از نمایندگی تناسبی استفاده می کند. فقط نامزدهایی که میزان حمایت آنها به حد 15 درصد برسد به نامزدهای دارای امکان موفقیت در نظر گرفته می شوند. حامیان بازنده ها "مجدداً صف آرایی می کنند" –و ردلاسک، که خود به عنوان رئیس فراکسیون دموکرات ها خدمت کرده است، آن را "سرزنده" می نامد.
"بحث های زیادی صورت می گیرد، وقت زیادی برای اعمال نفوذ در یکدیگر یکدیگر صرف می شود، گروه های بدون امکان موفقیت می توانند سعی کنند مردم وارد صحنه کنند تا امکان موفقیت برای شان به وجود بیاید. دیگر گروه های به دنبال افرادی که بخت موفقیت ندارند می روند" طرفداران از عملا برای شمارش آراء در گوشه های مختلف اتاق که به نامزدهای آنها اختصاص داده شده است جمع می شوند.
ف همایش سران حزبی وقت زیادی می گیرد. ردلاسک می گوید، "کسانی که در فراکسیون شرکت می کنند احتمالاً از نظر سیاسی آگاه ترین و با معلومات ترین رأی دهندگان در سرتاسر کشور هستند." بیشتر همایش های حزب دموکرات از نمایندگی تناسبی استفاده می کنند؛ همایش های سران حزب جمهوری خواه به استفاده از رأی استفاده گرایش دارند."
فراکسیون آیوا در سال 1846 کار خود را شروع کرد اما تا دهۀ 1970 تبدیل به پیش آهنگ انتخابات نشده بود، و از آن تاریخ به بعد صعود کرد تا این ایالت را به " دارندۀ مقام اول در کشور" تبدیل کند. "جیمی کارتر که می رفت تا سی و نهمین رئیس جمهوری کشور باشد، در آنجا سخت به مبارزه انتخاباتی پرداخت، و از آیوا به عنوان سکوی پرتاب برای کسب موفقیت استفاده کرد. علیرغم اظهار رسانه های موجود و تبلیغات حزبی، این فراکسیون نشان دهندۀ درستی از ترجیح رأی دهندگان نیست. میزان شرکت در گردهمایی سران حزبی معمولاً پایین است و شرکت کنندگان اغلب با انگیزه ترین اعضای حزب هستند. ردلاسک توضیح می دهد، "این ها به منزلۀ انتخابات عمومی برای همه نیستند. این روندی است که از طریق آن حزب تعیین می کند که چه کسی قرار است نمایندۀ آن باشد."
به گفتۀ وی، گردهمایی سران حزبی در آیوا زمینه را می سنجد، "کاری که الزاماً انجام نمی دهد این است که پیش بینی کند چه کسی قرار است در نهایت عملا برنده شود. از این ممکن است بازندگان حذف شوند، اما برای کسانی که همچنان از آیوا به شرکت در مبارزات انتخاباتی ادامه می دهند، این مسابقه همچنان برقرار باقی خواهد ماند."
