واشنگتن- در 6 نوامبر 2012، مردم آمریکا برای انتخاب مرد (یا زنی) که در چهار سال آینده به عنوان رییس جمهوری خدمت خواهد کرد به پای صندوق های رأی خواهند رفت. اما قبل از آن، باید نمایندگانی را انتخاب کنند که به گزینش نامزدها در کنوانسیون های ملی خواهند پرداخت.

راه رسیدن به کاخ سفید، گویا با هر دور انتخابات متوالی، طولانی تر می شود. نامزدهای احتمالی، ماه ها با ایجاد کمیته های مقدماتی، ترتیب رویدادهایی برای جمع آوری پول و سفر به ایالت های مختلف و برگزاری انتخابات مقدماتی، زمینه را آماده می کنند.

برای رسیدن به مقام ریاست جمهوری در ایالات متحده، نخست باید نامزدی یکی از احزاب عمدۀ سیاسی را به دست آورد و لازمۀ آن، کسب اکثریت آرای نمایندگان شرکت کننده در کنوانسیون ملی است.

نامزدهای " ثالث"- یعنی کاندیداهای مستقل از احزاب دموکرات و جمهوری خواه – می توانند بر نتیجۀ رأی گیری ها به این معنی که نامزدهای اصلی را از اکثریت آرا محروم کنند، تأثیر بگذارند، اما طبق سوابق تاریخی کشور، احتمال انتخاب شدن آن ها وجود ندارد. احزاب دموکرات و جمهوری خواه، برای انتخاب نمایندگان و توزیع آرا در میان حوزه های انتخاباتی، هر یک قوانین خود را دارند.

انتخاب نماینده

نمایندگان حزب دموکرات، ترکیبی از نمایندگان متعهد هستند (که طی انتخابات مقدماتی و در کمیته های حزبی برای حمایت از نامزدی خاص برگزیده می شوند) و نمایندگان غیر متعهد (اعضای کمیتۀ ملی دموکرات، فرمانداران دموکرات، و اعضای دموکرات کنگره که در زمان تشکیل کنوانسیون به خدمت اشتغال دارند). مقامات حزبی پیش بینی می کنند که 5543 نماینده دارای شرایط لازم برای شرکت در کنوانسیون ملی دموکرات هستند که از 3 سپتامبر 2012 به مدت یک هفته در شارلوت، کارولینای شمالی تشکیل خواهد شد.

در سال 2012، احتمالا تعداد نمایندگان دموکرات شرکت کننده و صلاحیت آن ها خیلی مطرح نخواهد بود. زیرا اشتغال منصب (تصدی پست مربوطه) در فعالیت های سیاسی آمریکا از چنان امتیازی برخوردار است که احتمال نمی رود پرزیدنت اوباما با چالشی جدی از سوی حزب خود روبرو باشد.

در مورد انتخابات ریاست جمهوری سال 2012، سؤال عمده ای است که کدام نامزد جمهوری خواه در برابر او به مبارزه خواهد پرداخت. تا 31 اکتبر جاری، 16 تن از جمهوری خواهان اعلام آمادگی کرده اند و هنوز هم امکان دارد به تعداد آن ها افزوده شود.

تعداد نمایندگان جمهوری خواه، از سوی قوانین حزب در هر ایالت و بر مبنای مجموعه قوانین حزب جمهوری خواه که در 1 سپتامبر 2008 از سوی کمیتۀ ملی جمهوری خواه به تصویب رسید، تعیین می گردد:

آن دسته از حوزه های انتخاباتی که در کنگره نمایندگان منتخب دارند، دارای 10 نمایندۀ کلی برای هر ایالت (یعنی پنج نمایندۀ کلی در برابر هر سناتور) و سه نمایندۀ منطقه ای در برابر هر عضو مجلس نمایندگان خواهند بود. در مورد حوزه های انتخاباتی که نماینده ای در کنگره ندارند، به ترتیب زیر عمل می شود:

- شش نمایندۀ کلی برای ساموای آمریکا (American Samoa)، گوام، جزایر ماریانای شمالی، و جزایر ورجین آمریکا.

- 16 نمایندۀ کلی برای منطقۀ کلمبیا.

- 20 نمایندۀ کلی برای پورتوریکو.

در هر ناحیۀ انتخاباتی، زن یا مرد عضو کمیتۀ ملی آن ناحیه، و رییس حزب جمهوری خواه ایالت هم می توانند به عنوان نماینده برگزیده شوند.

به علاوه، جمهوری خواهان فرمول پیچیده ای هم برای اعطای مقام " نمایندۀ فوق العاده" دارند که بر مبنای نتایج انتخابات فدرال و ایالتی برگزار شده از ژانویۀ 2006 تا دسامبر 2011 تصمیم گیری می شود. اساسا، نمایندگان ایالتی به خاطر انتخاب نامزدهای جمهوری خواه در دوره های اخیر انتخاباتی ، پاداش دریافت می کنند.

تا 31 اکتبر جاری، ایالات و سرزمین های متعلق به آمریکا می توانند 2284 نماینده در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان داشته باشند که از 27 اوت 2012 به مدت یک هفته در تامپا، فلوریدا برگزار می شود. از هم اکنون تا آن تاریخ، جمهوری خواهان نامزد ریاست جمهوری، برای کسب حمایت نمایندگان به مبارزه می پردازند.

مسئلۀ تاریخ فعالیت های انتخاباتی

تقویم انتخاب نمایندگان هم توسط مقررات حزب جمهوری خواه تعیین می شود. احزاب ایالتی آیوا، نیوهمشایر، کارولینای جنوبی و نوادا انتخاب نمایندگان شرکت کننده در کنوانسیون ملی را نباید قبل از اول فوریۀ 2012 آغاز کنند؛ این تاریخ برای سایر ناحیه های انتخاباتی، 6 مارس 2012 تعیین شده است. چنانچه این قانون از سوی یکی از نواحی انتخاباتی نقض گردد، آن ناحیه نیمی از نمایندگان خود را به عنوان جریمه از دست می دهد.

در مورد انتخابات سال 2012، بعضی از ایالات این جریمه را پذیرفته و برای اعمال نفوذ بیشتر در تصمیم رأی دهندگان، انتخابات مقدماتی را پیش از تاریخ تعیین شده برگزار می کنند. دو منطقۀ تحت حکومت آمریکا- جزایر ماریانای شمالی و پورتوریکو- نیز قرار است قبل از تاریخ تعیین شده توسط حزب، نمایندگانشان را انتخاب کنند.

فلوریدا با تعیین 31 ژانویه برای برگزاری انتخابات مقدماتی، این تقویم را با بی نظمی مواجه کرد. نوادا در صدد گرفتن تصمیمی مشابه بود (برای 14 ژانویۀ 2012)، اما تحت فشار نامزدهای که تهدید به تحریم این ایالت کرده بودند، حزب جمهوری خواه نوادا تشکیل اجلاس سران حزبی را به 4 فوریۀ 2012 موکول کرد.

طبق نامۀ منتشره از سوی بیل گاردنر[1]، دبیر ایالت نیوهمشایر، تاریخ 14 ژانویه ممکن است موجب شود این ایالت برای حفظ وضعیت اول بودن خود در کشور، انتخابات مقدماتی را به نیمۀ دسامبر منتقل کند. در این صورت، نخستین بار خواهد بود که انتخابات مقدماتی در سال قبل از سال انتخابات برگزار می شود.

در رقابت های ریاست جمهوری قرن بیست و یکم، مقامات هر دو حزب اعلام کرده اند که آن دسته از انتخابات مقدماتی که در موعد دیرتر برگزار می شود، کمتر از انتخابات زودتر از موعد مؤثر هستند. در حالی که برخی از ایالات برای اعمال نفوذ بیشتر، تقویم انتخاباتی را جلو می کشند، بعضی دیگر برای حفظ اهمیت تاریخی خود، این انتخابات را باز هم زودتر برگزار می کنند.

برای نامزدها، پیروزی پیش از موعد به معنای برخورداری زودتر از حمایت مالی است. در عوض، داشتن عملکرد ضعیف در انتخابات مقدماتی قبل از موعد می تواند به ضرر نامزدهایی تمام شود که در غیر این صورت از وضعیت بهتری در سایر ایالات برخوردار می شدند. برگزار کردن پیش از موعد انتخابات مقدماتی و اجلاس کمیته های حزبی، به بالا رفتن هزینۀ فعالیت های سیاسی دامن زده و نامزدها را در تصمیم گیری برای تعیین محل کارکنان و طرز استفاده از بودجۀ تبلیغاتی خود مجبور به در پیش گرفتن راهبردهای دشوار می کند.

اتفاقا، و طبق نظر سنجی های صورت گرفته، رأی دهندگان آمریکایی فکر می کنند انتخابات بسیار زودتر از موعد خود انجام می گیرد.