DCSIMG
Skip Global Navigation to Main Content
مقالات

نقش عمدۀ کویکر ها در خاتمه دادن به برده داری در ایالات متحده

اقدامات این فرقه از اولین نمونه های فعالیت گروه های مذهبی در جهت حقوق بشر است

12 نوامبر 2008

رالف دانهیسر
گزارشگر ویژه

واشنگتن- تمرکز بر پیشبرد حقوق بشر که یکی از صفات بارز بسیاری از گروه های مذهبی معاصر است، در رابطه با کویکر ها چیز تازه ای نیست.

این فرقۀ مذهبی که نام رسمی آن جامعۀ مذهبی دوستان است، عملا ً از زمان شکل گیری خود در دهۀ 1640 در انگلستان، از سردمداران حمایت از حقوق برابر برای زنان و اقلیت های دینی و نژادی بوده است.

کویکر ها هم در انگلستان و هم در ایالات متحده، از اولین و سرسخت ترین گروه ها در مخالفت با برده داری و تجارت برده بوده اند، و در قردن نوزدهم، رهبری نهضت الغای برده داری را که قبل از وقوع جنگ های داخلی آمریکا شکل گرفت، به عهده داشته اند.

علیرغم تاریخچۀ طولانی کویکر ها در تعهد خود به حقوق بشر، بعضی از اعضای اولیۀ این فرقه صاحب برده بوده اند. ویلیام پن، که در سال 1682 مستعمره نشین پنسیلوانیا را به عنوان مأمن کویکر ها و سایر گروه های مذهبی اقلیت پایه گذاری کرد، خود صاحب برده بوده است.

 به گفتۀ بتی وود پن اعتقاد داشت که " به شرط این که برده داران مقید به برآوردن نیاز های مادی و معنوی برده ها باشند ، برده داری کاملا ً قابل قبول است."

جیم پاول، یکی از اعضای ارشد مؤسسۀ آزادیخواه کاتو این دو گانگی را چنین توضیح می دهد: "ویلیام پن اولین قهرمان آزادیخواه آمریکا بود. ... [در دورانی که] پروتستان ها به آزار کاتولیک ها مشغول بودند، کاتولیک ها پروتشتان ها را زجر می دادند، و هر دوی آن ها به اذیت و آزار کویکر ها و یهودیان مشغول بودند، پن مأوایی بنا کرد که حامی آزدای مذهب و عقیده بود.

تقریبا ً در همه جا، مستعمره نشینان زمین های سرخپوستان را به سرقت بردند، اما پن ... در صلح و آرامش با آن ها قرار داد فروش بست. او بر حقوق برابر زنان با مردان اصرار می ورزید. او یک قانون اساسی مکتوب برای پنسیلوانیا تهیه کرد که در آن قدرت دولت محدود شده، حقوق جزا پیش بینی، و بسیاری از آزادی های بنیادین تضمین شده بود."

با این حال، پاول خاطر نشان می کند که پن "یک نقطۀ کور درمورد برده داری داشت. ... کویکر ها از غالب آمریکایی ها بسیار جلوتر بودند، اما تعجب انگیز است که آن ها با دیدگاه های انسان دوستانۀ خود چگونه برداری را می پذیرفتند."

"حق" در برابر "طمع"

 

کلودین فرل در کتابش موسوم به جنبش الغای برده داری، تاریخ نهضت ضد برده داری در دوران استعمار را مورد مشاهده قرار می دهد و آن را با چند مورد استثنا، تاریخ مباحثات، انتشارات، اعلامیه ها و فعالیت کویکر ها می خواند، هر چند پیشرفت آن ها را کند، غیر منسجم، و تدریجی قضاوت می کند.

او می نویسد، درگیری های داخلی میان "حق" و "طمع" ، از اواخر قرن هفدهم تا اواخر قرن هجدهم، برای تعدادی انگشت شمار از کویکر ها تبدیل به موضوع اصلی شد. در سال 1673، آن ها به انتشار توصیه و اخطار به دوستان در باب خرید یا فروش سیاهان مبادرت کردند که شاید اولین اعتراض به برده داری به صورت مکتوب و چاپ شده بود که در میان مستعمره نشینان آمریکایی انتشار یافت.

در سال 1688، گروهی از کویکر ها و منونیت های آلمانی در جرمن تاون واقع در پنسیلوانیا ملاقات کرده و عریضه ای در توضیح این که " چرا ما با تجارت انسان مخالف هستیم" تهیه کردند.

در این سند آمده بود، ما با انتقال برده به این جا یا دزدیدن و فروش آن ها بر خلاف میل خودشان مخالف هستیم. در اروپا بسیاری از انسان ها به دلیل اعتقاداتشان مورد ظلم قرار می گیرند؛ و در این جا، به کسانی که دارای پوست سیاه هستند، ظلم می شود. ... آه! ای کسانی که به این کار دست می زنید، این را در نظر داشته باشید که آیا می خواستید با شما هم این گونه رفتار می شد؟ و آیا این کار در مسیحیت جایز است؟

تلاش برای الغای برده داری، دست کم نزد خود کویکر ها، تا زمان سخنان پرشور و حرارت جان وولمن، واعظ دوره گرد، در اواسط قرن هجدهم، و نوشته های آنتونی بنزت، مربی و طرفدار الغای برده داری، من جمله رسالۀ سال 1760 او ، "مشاهدات دربارۀ برده داری، وارد کردن، و خریداری سیاهان"، ادامه یافت.

در سال 1787، سال تصویب قانون اساسی آمریکا، هیچ یک از کویکر ها برده نداشتند؛ در سال 1790، جامعۀ دوستان با ارسال عریضه ای به کنگرۀ ایالات متحده، خواستار الغای برده داری شد.

تطبیق حرف با عمل

با شتاب گرفتن جنبش الغای برده داری در قرن نوزدهم، کویکر ها سخنان حاکی از طرفداری از حقوق بشر خود را حتی به قیمت خطر های بسیار، با عمل خود تطبیق دادند.

ریچارد دیلینگهام، معلم مدرسه اهل اوهایو، هنگامی که در تنسی در سال 1848 قصد کمک به فراری دادن سه برده را داشت، دستگیر شد. او وقتی سه سال زندانی خود را در زندان دولتی تنسی در نشویل واقع در ایالت تنسی می گذراند، در پی ابتلا به وبا در گذشت.

کویکر ها نقش مهمی در تشکیل و ادارۀ چیزی موسوم به "خط آهن زیرزمینی" داشتند – یک سیستم جاده های سّری و خانه های امن که جهت کمک به برده های فراری برای رفتن به ایالات شمالی و کانادا تشکیل شده بود .

لوی کافین، آموزگار و همسرش کاترین، به مدت 21 سال برده ها را در خانۀ خود در ایندیانا پنهان می کردند. کافین که بعدا ً در سال 1867 به عنوان یکی از نمایندگان آمریکا در کنفرانس بین المللی ضد برده داری پاریس شرکت کرده بود، ادعا کرد که به فرار 3000 تن برده کمک کرده است.

از دیگر چهره های بارز این جنبش، توماس گارت بود که با ادارۀ یکی از ایستگاه های خط آهن زیرزمینی در ویلمینگتون در ایالت دلاور، علنا ً سیستم و شکارچیان برده را به چالش می طلبید. او که در پی کمک به فرار یک خانوادۀ سیاهپوست در سال 1848 مقصر تشخیص داده شد، به پرداخت یک جریمۀ 4500 دلاری محکوم گشت. گارت همکاری نزدیکی با هاریت تابمن، طرفدار الغای برده داری داشت که خود آفریقایی تبار و بسیار شناخته شده بود و غالبا ً برده های فراری را از طریق "ایستگاه" او در ویلمینگتون فرار می داد.

 

حقوق زنان و الغای برده داری

تعداد زیادی از زنان کویکر در راه دفاع ازحقوق زنان و الغای برده داری به طور توأم فعالیت داشتند.

لوکرسیا موت، کشیش و اصلاحگر اجتماعی، و قهرمان دفاع از حقوق زنان، در دوران قبل از جنگ داخلی تلاش زیادی برای لغو برده داری نمود. سوزان ب. آنتونی، که کویکر به دنیا آمده بود، هم در راه کسب حق رأی برای زنان فعال بود و هم الغای برده داری.

آنتونی هنگامی که در سال 1859 در نهمین کنوانسیون ملی حقوق زنان این سئوال را مطرح کرد که " در کجای اعلامیۀ استقلال ما، این قدرت برای مردان ساکسون در نظر گرفته شده که زنان و سیاهپوستان را از حقوق حقۀ خودشان محروم کنند؟"، بر ارتباط نزدیک میان این دو مفهوم در چارچوب حقوق بشر تأکید نمود.

برده داری، که طی اعلامیۀ آزادی سال 1863 توسط پرزیدنت آبراهام لینکلن محدود شده بود، در سال 1865 در پی تصویب سیزدهمین متمم قانون اساسی آمریکا، غیر قانونی اعلام گردید. در سال 1870، متمم پانزدهم قانون اساسی، حق رأی دادن مردان سیاهپوست را تضمین می کرد، اما موت و آنتونی، هیچ یک زنده نماندند تا در سال 1920 و بعد از تدوین نوزدهیمن متمم قانون اساسی، شاهد کسب حق رأی برای زنان باشند.

  • واژه های مهم